یهودیان کی‌ها اند؟ بخش چهاردهم

در ادامه بررسی صفات ناپسند یهودیان در این بخش سیزدهمین صفت آنان را مورد بررسی قرار می‌دهیم.

۱۳- بدزبانی، دروغ، تهمت و آزار رساندن به مردم با زبان

یکی از صفات ناپسند و خطرناک یهودیان که قرآن کریم در موارد مختلف از آن یاد کرده است، بدزبانی، دروغ‌گویی، تهمت‌زنی و آزار رساندن به مردم از طریق زبان است، بسیاری از آنان برای پنهان کردن حق، دروغ می‌گفتند، بر الله تعالی افترا می‌بستند، به پیامبران علیهم‌السلام تهمت وارد می‌کردند، درباره مؤمنان سخنان نادرست می‌گفتند و در میان مردم آتش فتنه و فساد را شعله‌ور می‌ساختند.

الله تعالی درباره این خوی ناپسند آنان می‌فرماید:
﴿وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ﴾ (آل عمران: ۷۵)
ترجمه: «و آنان بر الله دروغ می‌بندند، در حالی که خود می‌دانند (آنچه می‌گویند) دروغ است.»
یعنی آنان با وجود شناخت حق دروغ می‌گفتند و برای تأمین منافع شخصی و خواسته‌های نفسانی خود حقیقت را پنهان می‌کردند.

الله تعالی در جای دیگری درباره بدزبانی آنان می‌فرماید:
﴿وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ ۚ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا﴾ (المائدة: ۶۴)
ترجمه: «یهودیان گفتند: دست الله بسته است (نعوذ بالله)، دست‌های خودشان بسته باد و به سبب این سخنشان مورد لعنت قرار گرفتند. بلکه هر دو دست الله گشاده است؛ هرگونه که بخواهد انفاق می‌کند و روزی می‌دهد».

همچنین الله تعالی در بیان برخی دیگر از صفات ناپسند آنان می‌فرماید:
﴿وَبِكُفْرِهِمْ وَقَوْلِهِمْ عَلَىٰ مَرْيَمَ بُهْتَانًا عَظِيمًا ۝ وَقَوْلِهِمْ إِنَّا قَتَلْنَا الْمَسِيحَ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ رَسُولَ اللَّهِ﴾ (النساء: ۱۵۶-۱۵۷)
ترجمه: «و (آنان را به سبب) کفرشان و به خاطر آن‌که بر مریم علیهاالسلام بهتان بزرگی زدند و نیز به سبب این سخنشان که گفتند: ما مسیح عیسی بن مریم رسول الله را کشته‌ایم».

یهودیان تنها به دروغ‌گویی اکتفا نمی‌کردند، بلکه برای بدنام ساختن مؤمنان نیز تهمت می‌زدند، گاهی بر زنان پاکدامن مسلمان اتهامات ناروا وارد می‌کردند، چنان‌که در ماجرای تهمت به حضرت عائشه رضی‌الله‌عنها محرکان اصلی فتنه یهودیان و منافقانی بودند که دارای خصلت‌های یهودی بودند، در مقابل اسلام مسلمانان را به راستگویی، نرم‌زبانی، اخلاق نیکو و حفظ آبرو و عزت مردم فرا می‌خواند.

رسول الله صلی الله علیه وسلم می‌فرماید:
«مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَلْيَقُلْ خَيْرًا أَوْ لِيَصْمُتْ» (بخاری و مسلم)
ترجمه: «هر کس به الله و روز آخرت ایمان دارد باید سخن نیک بگوید یا سکوت اختیار کند».

زبان نیک، اخلاق پسندیده و راستگویی سبب سعادت، کامیابی و رسیدن به بهشت می‌شود؛ در حالی که دروغ، بدزبانی و تهمت، انسان را به سوی هلاکت و دوزخ سوق می‌دهد، چنان‌که رسول الله صلی الله علیه وسلم می‌فرماید:
«إِنَّ الصِّدْقَ يَهْدِي إِلَى الْبِرِّ، وَإِنَّ الْبِرَّ يَهْدِي إِلَى الْجَنَّةِ، وَإِنَّ الْكَذِبَ يَهْدِي إِلَى الْفُجُورِ، وَإِنَّ الْفُجُورَ يَهْدِي إِلَى النَّارِ» (متفق علیه)
ترجمه: «راستگویی به نیکی راه می‌نماید و نیکی به بهشت می‌رساند؛ و دروغ به بدکاری راه می‌برد و بدکاری به دوزخ می‌کشاند».

امام نووی رحمه‌الله می‌نویسد:
«در این حدیث بزرگ‌ترین بیان درباره خطر دروغ و فضیلت راستگویی آمده است؛ زیرا دروغ اساس و بنیاد هر شر، فساد و گمراهی است».