۲۴ اسد در تاریخ معاصر افغانستان، روزی سرنوشتساز به شمار میآید؛ روزی که قلب خسته افغانستان با تپشی تازه به حرکت درآمد. در این روز فراموشنشدنی، ملت دلیر افغانستان پس از سالها جهاد، مقاومت و ایستادگی، بار دیگر با حکومت اسلامی بیعت کرد. این پیمان نه با قلم و کاغذ، بلکه با خون شهیدان و عزم استوار بندگان خداوند جلجلاله بسته شد.
آن روز کابل صحنهای زیبا از وحدت و ایمان بود؛ کوچهها و سرکهایی که زمانی نماد اشغال و تفرقه بودند، اینبار گواه گامهای استوار کسانی شدند که آزادی و اسلام را به ارمغان آوردند. در آن روز اذان ظهر همچون ندایی آسمانی، نوید سپیدهدم عصری تازه را میداد.
این بیعتِ مجدد افغانستان را به مسیر اصلی خود بازگرداند؛ همچنانکه آب پس از تقسیم دوباره به هم میپیوندد، این ملت نیز به آغوش اسلام پناه برد. امروز که آن روز را به یاد میآوریم، بر همان پیمان مقدس تأکید میکنیم؛ زیرا تنها در سایه حکومت اسلامی است که عزت و سربلندی معنای حقیقی مییابد.
به برکت همین بیعت تاریخی، افغانستان امروز در همه عرصههای زندگی اجتماعی دگرگونی ژرفی را تجربه میکند؛ از مدارس و پوهنتونهایی که به گهواره پرورش نسل متعهد بدل شدهاند، تا بازارها و مراکز اقتصادی که زیر پرچم مقدس «لا اله الا الله» فعالیت میکنند؛ همه اینها نشانه عزم راسخ ملت برای ساخت جامعهای بر پایه اصول اسلامی است. این تحول عمیق که ریشهاش از ۲۴ اسد آغاز شد، اکنون به مرحله ثمربخشی رسیده و هر روز گام به مرحلهای تازهتر میگذارد.
آن روز تاریخی تنها پایان اشغال نبود، بلکه آغاز عصر تازهای از خودباوری ملی نیز بود. امروز که به چهار سال گذشته مینگریم، آشکارا میبینیم این ملت با تکیه بر آن پیمان استوار، در برابر همه دسیسهها و فشارهای جهانی ایستادگی کرد. ایستادگیای که در پاسداری از تمامیت ارضی، حفظ استقلال تصمیمگیری و پیگیری مسیر پیشرفت منطقهای جلوهگر شد و همه اینها ثمره همان روحیهای است که در ۲۴ اسد متجلی گشت.
امروز بهعنوان بخشی از امت اسلامی، وظیفه ماست که از این دستاورد بزرگ پاسداری کنیم. باید با وحدت کلمه و تقویت بنیانهای حکومت اسلامی، این مسیر را ادامه دهیم. نسلی که آن بیعت تاریخی را با چشم خود دیده، باید ارزشهایش را به نسلهای آینده بسپارد. ما باید در عمل ثابت کنیم که این بیعت، تنها یک شعار نبود، بلکه پیمانی شکستناپذیر برای ساخت جامعهای بود که بر هدایت قرآن عظیمالشان و سنت نبوی استوار است — همان راهی که شهیدان ما با خون خود هموار کردند و ما باید آن را در پرتو علم و عمل ادامه دهیم.
