آزادی بهای خون افغان است و رسوایی سهم بیگانگان!

صفحات تاریخ همواره به نام ملت‌هایی درخشان می‌ماند که در راه آزادی، قربانی داده‌اند. افغانان، صاحبان همین افتخار بر نقشه‌ی جهان‌اند؛ ملتی که هرگز زنجیر بردگی را بر گردن نینداخته و همیشه برای حفظ عزت، ناموس و خاک خود از خون دل گذشته است.

پایگاه بگرام که زمانی نماد اشغال و یورش نظامی بیگانگان بود، در نتیجه خون، شجاعت و اراده‌ی خستگی‌ناپذیر ملت افغان به رسوایی و نماد شکست تبدیل شد. این پایگاه که چشم قدرت‌طلبان را خیره کرده بود، در برابر ایمان و همت افغان، ناتوان و خوار ایستاد.

افغانان در طول تاریخ به هر تجاوزگر نیرومند نشان داده‌ است که کوه‌ها و دشت‌های این سرزمین، فقط به آفتاب آزادی سلام می‌دهند نه به زنجیر بیگانگان. از اسکندر مقدونی گرفته تا انگلیسی‌ها و از شوروی تا آمریکا؛ همه خواستند تبر سلطه را بر شانه‌های افغان فرود آورند، اما همگی با شرمندگی و سرافکندگی شکست خوردند.

سرگذشت زنجیرهای بگرام نیز بخشی از همین تاریخ شد؛ جایی که شاهد فریاد مظلومان در بند، ناله‌های بمباران و قطرات خون بود، سرانجام به‌واسطه‌ی دلاوری افغان به نمادی از شرم دشمن بدل گشت. افغانان هرگز از مرگ نهراسیدند؛ بلکه از مرگ، بزرگ‌ترین معنای زندگی را ساختند.

آنان قربانی دادند، خانه‌های‌شان ویران شد و فرزندان‌شان شهید شدند اما سر در برابر سلطه‌ی بیگانه فرود نیاوردند. خون هر شهید، شعله‌های مقاومت را در رگ‌های افغان دیگر برافروخت و از خاک هر خانه‌ی ویران‌شده، ندای آزادی برخاست.

ترامپ و حامیان سیاسی‌اش در محاسبات خود دچار خطایی فاحش شدند؛ می‌پنداشتند قدرت تکنالوژی، سیلاب الر و باران بمب‌ها می‌تواند اراده‌ی افغانان را در هم بشکند؛ اما آنگاه که دروازه‌های بگرام بسته شد، جهان با چشمان خود دید که ایمان بر فولاد تانک‌ها چیره است و نیروی اراده بر باران بمب‌ها پیروز می‌شود.

روح تاریخ افغان، همواره سرود آزادی می‌سراید. او با شمشیر، کلاشینکوف، سنگ و حتی دستان خالی، طعم شکست را به دشمن چشانده است. همین ایمان و غیرت بود که از پشت دیوارهای تاریک بگرام، ناقوس شکست را به صدا درآورد.

افغانان هرگز خون شهیدان خود را فراموش نمی‌کنند؛ آن‌ها در خطوط خون، نشانه‌های آزادی را می‌جویند و با هر قربانی در تاریخ، پرچم عزت را برافراشته‌تر می‌سازند. این ملت، هر پیمان بندگی را با نیروی بازوان خود تکه‌تکه کرده است.

بگرام فقط یک پایگاه نظامی نبود؛ سنگر درهم‌شکستن غرور بود، جایی که بار دیگر به جهان اثبات کرد: افغان هرگز زیر سایه‌ی قدرت بیگانه پناه نمی‌برد بلکه در خون خود، مشعل‌های آفتاب فردا را می‌افروزد.

و اکنون خطاب به ترامپ می‌گوید: رسوایی، شکست، شرم، و ننگ تاریخی‌ای که یک‌بار در برابر ملت افغان تجربه کردی، باید برای تو عبرت باشد. زنجیرهای شما در برابر اراده‌ی افغان، کاخ‌هایی از شن‌اند که با یک باد فرو می‌ریزند. یک‌بار شکست خوردید، همان کافی‌ست؛ بار دیگر تکرار نکنید چون اگر باز هم آزموده را بیازمایید، این ملت بار دیگر شما را در برابر چشمان تاریخ، به شکلی رسوا شکست خواهد داد.