در عصری که ظلم و بیعدالتی سراسر جهان را فرا گرفته و قوانین ظالمانه و غیرانسانی کفار بر همه چیز سایه انداخته است؛ ما در سراسر دنیا شاهد بیشمار ظلمها، کشتارها و وحشتهایی هستیم که از سوی همین حاکمان دروغین و نهادهای جهانی بر بشریت تحمیل میشود.
سالهاست که امت اسلامی بهویژه ملت مظلوم فلسطین زیر سایهی زور، خشونت و رنج زندگی میکند. هزاران کودک، زن و مسلمان بیگناه به گونهای وحشیانه و ظالمانه به شهادت رسیدهاند و در برابر آنان از هر نوع شکنجه و عذاب کار گرفته شده است، آن سازمانهایی که ادعای حقوق بشر دارند تنها تماشاگر باقی ماندهاند و خاموشی اختیار کردهاند، بدین ترتیب چهرهی واقعی آنان بر جهانیان آشکار شد؛ حقوق بشری که فقط برای خودشان است، نه برای مسلمانان.
اما در امت کسانی هم وجود دارند که در راه دفاع از اسلام، سرزمین، عزت و ناموس؛ سالهاست از هیچ فداکاری دریغ نورزیدهاند، در سالهای گذشته مجاهدین حماس نهتنها در برابر جنایتکاران اصلی و جلادان تاریخ ایستادند؛ بلکه عزت و وقار مسلمانان را نیز پاسداری کردند و به نمایندگی از امت از ملت مظلوم غزه دفاع نمودند و ضربهای سنگین بر رژیم ستمگر صهیونیستی وارد ساختند.
از میان این مجاهدین یکی از صداهای بزرگ، صدای شهید امت حذیفه الکحلوت «ابوعبیده» بود؛ او سخنگوی حماس و نماد فریاد ملت مظلوم به شمار میرفت، او فقط یک سخنگو نبود، بلکه صدایی بود که حکایتهای رنج، استقامت و درد را از دل شبهای تاریک غزه بازتاب میداد، او از فریادهای مادران، بیپناهی کودکان و هراس پدرانی سخن میگفت که هر صبح با مرگ روبهرو میشدند.
او مسؤولیت خود را در برابر دین و امت ادا کرد و نشانهی همان ایمان و وفاداری این بود که الله تعالی جلجلاله نعمت بزرگ شهادت را نصیبش ساخت، بیتردید این جدایی اندوه امت خستهای است که سالهاست میان امید و زخم در انتظار رحمت الهی به سر میبرد.
ابوعبیده تنها یک چهرهی نظامی نبود؛ بلکه او پیامی بود، چنان پیامی که داستان مقاومت، کرامت، صبر و باور را روایت میکرد، سخنان او بوی ایمان داشت و جملاتش با آیات صبر و وعدههای نصرت گره خورده بود، هر کلام او این حقیقت را تازه میکرد که امت هنوز زنده است؛ هرچند زخمی و تنها اما نه از موضع خود عقب مینشیند و نه از ایمانش میگریزد.
و همچون آن کلمات سنگین که گفته شده بود: «أنتم خصومُنا أمامَ الله عزوجل»، امروز این جملات در ذهن هر مسلمان میچرخد و وجدان او را به محاسبه میکشد.
شهید ابوعبیده تقبلهالله، مدافع اسلام بود؛ نه در شعار، بلکه در رنجکشیدن، پایدار ماندن بر اصول و وفاداری به عهدی که بسته بود. شهادت صدای او را خاموش نساخت؛ بلکه در وجدانهای بیدار هزاران صدا را زنده کرد.
خون او گواهی میدهد که راه عدالت با مرگ بسته نمیشود و صدای حق هرگز خاموش نمیگردد، بلکه نیرومندتر میشود:
«إن قُتل زید فجعفر و إن قُتل جعفر فعبدالله بن رواحة» — «اگر زید کشته شود، جعفر هست و اگر جعفر کشته شود، عبدالله بن رواحه هست».
امروز امت یکی از فرزندان خود را از دست داده است، اما راهی را که او گشود، همچنان در پرتو ایمان، صبر و بصیرت ادامه خواهد یافت. ابوعبیده که چهرهاش پنهان بود اما روحش روشن؛ به ما آموخت که عزت در استقامت است و کرامت در تسلیم نشدن.
و هرچند ما همه مسلمانان خود را در برابر ملت مظلوم فلسطین مسؤول میدانیم، با خود تجدید عهد میکنیم که نسلی را پرورش دهیم که میراث عزت، غیرت و پایداری را زنده نگه دارد، و یاد شهدای غزه هرگز فراموش نخواهد شد، إنشاءالله.
