خوارج داعشی از نخستین لحظات پیدایش خود تا امروز همواره شعارهای سعادت دنیا و آخرت را سر دادهاند، از رهبرانشان گرفته تا پایینترین اعضا که در ویدیوهای تبلیغاتی پرزرقوبرق و فریبنده ظاهر میشدند؛ همگی از آبادانی دنیا و آخرت امت اسلامی سخن میگفتند؛ اما این چیزها تنها ادعا بود نه در عمل.
بلی! هرچند خوارج داعش ادعاهای شیرین، دلفریب و آکنده از خیرخواهی مطرح میکردند و خود را داعیان اصلاح و نیکی معرفی مینمودند، اما در عمل دقیقاً مسیر معکوس را در پیش گرفتند؛ آنان نهتنها دنیای امت را به ویرانهای غیرقابل سکونت بدل کردند، بلکه آخرت کسانی را نیز که با آنان همراه شدند؛ تباه ساختند.
داعش هرجا که پای بر خاک سرزمینهای اسلامی نهاد؛ به نام ادعاهای پوچ تأسیس خلافت و اعلان جنگ با جهان؛ بهسرعت شهرها و روستاها را به ویرانه تبدیل کرد و خانهها و کاشانههای مسلمانان را ویران ساخت، شهرهای فراوانی در عراق و شام گواه زندهٔ این حقیقتاند؛ از جمله موصل عراق و رَقّهٔ شام که هرچند از وجود طاعونگونهٔ داعش رهایی یافتهاند اما هنوز نشانههای ویرانیهای این گروه منفور بهروشنی در آنها دیده میشود.
ویرانی شهرها تنها چهرهٔ ظاهری این فاجعه بود؛ آنچه داعش را بیش از پیش در برابر امت اسلامی منفور و مکروه ساخت؛ عقاید فاسد آنان و تفسیرهای نادرست، تحریفشده و افراطیشان از احکام مقدس اسلام بود؛ همان امری که سبب شد داعش نهتنها دنیای امت مسلمان را ویران کند، بلکه به آخرت آنان نیز هیچ رحم نکند.
داعش با بهرهگیری از کارزارهای گسترده و سازمانیافتهٔ تبلیغاتی و سوءاستفادهٔ ابزاری و ناپسند از شعائر دینی؛ توانست بسیاری از مسلمانان را به سوی خود جذب کند و احساسات آنان را ابزار استخدام قرار دهد؛ کسانی که آگاهانه یا ناآگاهانه در دام فتنهٔ خوارج افتادند و زندگی خود را همچون هیزم، قربانی شعلهورتر شدن آتش این فتنه ساختند.
خوارج داعشی در عمل ثابت کردند که هیچ نسبتی با آبادانی دنیا و آخرت مسلمانان ندارند، هرجا پای این گروه رسید، امنیت از میان رفت، روزی و معیشت مردم قطع شد و زندگی عادی به کابوسی تلخ و هراسانگیز بدل گشت، مسلمانانی که تا دیروز در خانههای خود با آرامش زندگی میکردند یا آواره شدند و یا زیر آوار ادعاهای دروغین داعش جان باختند.
اما فاجعه به اینجا ختم نشد؛ داعش با همین عملکردها آخرت پیروان خود را نیز به میدان بازی بدل کرد، جوانان سادهدلی که به نیت تقرب الهی، رضای خداوند متعال جلجلاله و امید به بهشت با آنان همراه شده بودند؛ به راهی رانده شدند که آکنده از خون، ظلم، تجاوز و پایمال کردن حقوق بندگان خدا بود؛ راهی که نه بوی عبادت از آن به مشام میرسید و نه نور هدایت در آن دیده میشد.
خوارج داعشی با کشتار مسلمانان به نام اسلام و از رهگذر تکفیر بیضابطه و بیرحمانه نهتنها زندگی دنیوی امت را تنگ و دشوار ساختند؛ بلکه بار سنگین و نابخشودنی گناهان را نیز بر دوش پیروان خود نهادند، آنان به جای ساختن؛ ویران کردند و به جای هدایت؛ مردم را به پرتگاه هلاکت سوق دادند.
در نهایت آنچه از داعش بر جای ماند نه خلافت بود و نه آبادانی؛ بلکه دنیایی سوخته و آخرتی تباه برای کسانی که فریب شعارهای درخشان اما گمراهکنندهٔ آنان را خورده بودند – حقیقتی تلخ و دردناک که امت اسلامی بهای سنگینی برای آن پرداخت.