افغانستان در طول تاریخ همچون نیلی بوده است که ستمگران و ظالمان در آن غرق شدهاند، در یک قرن اخیر هر قدرتی که با غرور و تجاوز به این سرزمین وارد شده و خود را فراتر از قانون خداوند جلجلاله پنداشته است در نهایت در برابر ارادهٔ افغانها شکست خورده است، این سرزمین بارها ثابت کرده است که گورستان امپراتوریهاست.
امپراتوری بریتانیا با غرور استعماری خود همچون توفانی بر افغانستان یورش آورد اما در برابر مقاومت مردم این سرزمین شکست خورد و با شرمساری تاریخی از اینجا رانده شد، پس از آن اتحاد جماهیر شوروی با لشکر عظیم و قدرت نظامی وارد افغانستان شد اما ارادهٔ افغانها آن را نیز درهم شکست و سربازانش در همین خاک به خاک سپرده شدند.
سپس آمریکا-فرعون زمان با پیشرفتهترین سلاحها و فناوریها به افغانستان آمد تا ارادهٔ خود را بر این ملت تحمیل کند اما پس از بیست سال اشغال سرانجام با ذلت و شرمندگی عقبنشینی کرد و اعتراف نمود که افغانستان میدان شکست قدرتهای بزرگ است.
امروز رژیم نظامی پاکستان که راه ظلم و تجاوز را در پیش گرفته است باید بداند که سرنوشت ظالمان در این سرزمین تغییر نکرده است، اگر حکومتی بر پایهٔ ظلم و خونریزی در برابر مسلمانان بایستد دیر یا زود در توفان عذابآور نیل افغانستان غرق خواهد شد.
رژیم نظامی پاکستان باید بداند که ظلم حکومتها در نهایت ملتها را با بحران روبهرو میکند، ظلم نظامی خود را متوقف کنید! اگر مردم و علمای پاکستان در برابر ظلم و خونریزی رژیم خود سکوت کنند تاریخ آنان را شریک این جنایتها خواهد دانست.
حضرت عمر رضیاللهعنه میفرماید:
«عالم کسی است که نادانی زمان خویش را بشناسد».
از همین رو علما نباید در برابر ظلم و نادانی سکوت کنند؛ زیرا سکوت در برابر ظلم خود گونهای همراهی با آن است، تاریخ گواه است: هر کشتی که بر پایهٔ ظلم حرکت کند سرانجام در نیل عدالت غرق خواهد شد.