انسانیت آن ارزش بزرگی است که بنیاد بقای بشریت، عزت و کرامت انسانها را شکل میدهد، در هر جامعهای بر اساس اقتضای فطرت و شریعت، زندگی انسان ـ بهویژه زندگی زنان و کودکان ـ مقدسترین و محفوظترین ارزش بهشمار میرود، اما متأسفانه بسیاری از طرفهای متجاوز در میدانهای داغ جنگ و درگیریها بارها این ارزشها را زیر پا میگذارند و انسانهای بیگناه را قربانی بمبارانهای خونین خود میسازند.
در همین راستا شام دیروز بار دیگر از سوی ارتش متجاوز پاکستان بر خانههای مردم ملکی در مناطق مربوط به مرکز ولایت کنر، اسعدآباد حملات با انداخت توپها صورت گرفت، در نتیجه این حملات دستکم یک تن به شهادت رسید، شماری دیگر زخمی شدند و خانهها و داراییهای مردم آسیب دید، این فاجعه تنها یک خانواده را متأثر نمیسازد بلکه وجدان تمام انسانیت را تکان میدهد؛ رخدادی که تمام مردم افغانستان را در اندوه فرو برد و روحیه انتقام در میان نیروهای دفاعی امارت اسلامی را بیش از پیش تقویت کرد، تداوم چنین رویدادهایی نشان میدهد که اینگونه اقدامات یک حادثه موردی نیست بلکه روندی تکرارشونده است.
چنین حملاتی که در آن مردم ملکی بهویژه زنان و کودکان هدف قرار میگیرند در برابر انسانیت یک جنایت آشکار بشری و جنگی بهشمار میرود، زندگی، امنیت و عزت مردم ملکی باید همواره محفوظ باشد و هیچ نوع حملهای که انسانهای بیدفاع را آسیب برساند قابل پذیرش نیست، این رویدادهای نابخشودنی نشان میدهد که ارتش متجاوز رژیم پاکستان همچنان اصول جنگ را نقض میکند و برای جان انسان ارزشی قائل نیست.
وقتی جنگ به خانههای انسانهای بیگناه میرسد دیگر از چارچوب اصول جنگ بیرون میرود، بر اساس قوانین بینالمللی و اصول بشری غیرنظامیان باید در هر حالتی مصئون نگه داشته شوند، هدف قرار دادن زنان و کودکان نهتنها یک انحراف اخلاقی است بلکه جنایتی آشکار بشری و جنگی نیز محسوب میشود، هیچ دلیل و توجیهی نمیتواند چنین اعمالی را مشروع جلوه دهد.
همچنین رژیم نظامی پاکستان از مدتها پیش بارها حریم هوایی افغانستان را نقض کرده و به بمباران مناطق ملکی، خانهها و تأسیسات عمومی ادامه داده است، اینگونه تجاوزهای تکراری نهتنها نقض حاکمیت یک کشور مستقل است بلکه بیاحترامی به قوانین بینالمللی و حقوق بشر نیز شمرده میشود، در هیچ جامعهای ـ چه اسلامی و چه غیر اسلامی ـ چنین جنایتهای جنگی جزئی از جنگ تلقی نمیشود بلکه در برابر آن اقدامات جدی صورت میگیرد.
بمباران زنان و کودکان عملی بسیار ناپسند است که هر وجدان بیداری آن را رد میکند، این کار نهتنها خسارتهای جسمی بهجا میگذارد بلکه بر وضعیت روحی و روانی جامعه نیز تأثیر عمیق میگذارد، پدری که در آتش جنگ فرزندان و زنان خانوادهاش را از دست میدهد ناچار میشود با درد و اندوهی سنگین به زندگی ادامه دهد، مادرانی که فرزندان و مردان خانوادهشان را از دست میدهند تا پایان عمر با غمی جبرانناپذیر روبهرو میمانند.
از همین رو، مسئولیت جامعه جهانی، سازمانهای حقوق بشر و نهادهای عدالتخواه است که در برابر چنین اعمالی خاموش نمانند، سکوت به معنای حمایت از ظلم است، و عدالت زمانی تحقق مییابد که عاملان این اقدامات به پاسخگویی وادار شوند، اگر این روند همچنان ادامه یابد نهتنها ارزشهای انسانی آسیب خواهد دید بلکه بنیادهای نظم جهانی نیز تضعیف خواهد شد.