رژیم نظامی به منظور اجرای استراتژی خود و تخریب اوضاع داخلی افغانستان، مناطق مسکونی واقع در امتداد خط فرضی را هدف بمبارانهای کورکورانه قرار میدهد. در این بمبارانهای کورکورانه صدها تن از غیرنظامیان به شهادت رسیده و صدها تن دیگر زخمی شدهاند. تمامی این افراد کسانی بودند که هیچ ارتباطی با سیاست، جنگ و ارتش نداشتند؛ از جمله زنان، کودکان، سالخوردگان و معتادانی که هدف موشکها و توپهای رژیم نظامی پاکستان قرار گرفتند.
همچنین از چند روز پیش تاکنون، در مناطق مختلف ولایت کنر، شلیکهای کورکورانه و حملات موشکی از سوی این رژیم وحشی صورت گرفته که حاصل آن، شهادت مردم بیگناه بوده است. این رژیم که خود را به ظاهر حامی مسلمانان نشان میدهد، در عمل دستانش به خون مسلمانان آلوده است. بر اساس احکام اسلامی، حتی در میدان جنگ کشتن زنان، کودکان و سالخوردگان دشمن (کفار) حرام است. اما در اینجا مردم بیگناه افغانستان نه از سوی دشمن، بلکه زیر آتش توپهای رژیمی گرفتار آمدهاند که خود را مسلمان معرفی میکند.
رژیم نظامی که افغانان بیگناه را به شهادت میرساند نه تنها در سطح جهان، بلکه از منظر قوانین اسلامی نیز مجرم است. اسلام از جان همهٔ انسانها پاسداری میکند و به هیچکس اجازه نمیدهد جان انسانهای بیگناه را بگیرد. در شریعت اسلامی “شهید کردن” افراد بیگناه به وضوح جنایتی بزرگ محسوب میشود. قرآن کریم و احادیث پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوسلم به ما میآموزند که کشتن انسانهای بیگناه هیچ توجیهی ندارد.
در پرتو آیات قرآن کریم
در قرآن کریم کشتن انسان بیگناه به عنوان گناهی بزرگ بیان شده است. خداوند متعال در قرآن کریم میفرماید: «وَ مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا» [سوره مائده، آیه ۳۲]
ترجمه: “و هرکس انسانی را بدون (ارتکاب) قتل یا فساد در زمین بکشد، چنان است که گویا همه مردم را کشته است.”
در جای دیگر خداوند متعال میفرماید: «وَ مَن يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُّتَعَمِّدًا فَجَزَآؤُهُۥ جَهَنَّمُ خَـٰلِدًا فِيهَا وَ غَضِبَ اللَّـهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُۥ وَ أَعَدَّ لَهُۥ عَذَابًا عَظِيمًا» [سوره نساء، آیه ۹۳]
ترجمه: «و هرکس مؤمنی را از روی عمد بکشد، سزایش دوزخ است که در آن جاودانه بماند و خدا بر او خشم گرفته و او را لعنت کرده و عذابی عظیم برایش آماده ساخته است.»
آیات فوق آشکار میسازند که کشتن انسان بیگناه نه فقط برای فرد، بلکه گناهی بزرگ در حق تمام بشریت است. اگر کسی به انسان بیگناهی حمله کند، چنان است که به تمام جهان آسیب رسانده است. از همین وجه اگر رژیم نظامی دست به حملات وحشیانه علیه مردم عادی افغانستان میزند، این حملات از منظر احکام قرآنی، گناهی بس بزرگ محسوب میشوند.
در پرتو احادیث
حضرت عبدالله بن مسعود رضیاللهعنه روایت میکند که رسول الله صلیاللهعلیهوسلم فرمودند: قتل مسلمانی که شهادت به یگانگی خدا و رسالت من میدهد، حلال نیست مگر در سه حالت:
۱. کسی که مرتکب قتل شود (و به قصاص محکوم گردد)؛
۲. کسی که پس از ازدواج مرتکب زنا شود؛
۳. کسی که از دین خود برگشته و از جماعت مسلمانان جدا شود. (بخاری و مسلم)
نیز رسول الله صلیاللهعلیهوسلم فرمود: کشتن مسلمان، کفر است. (روایت مسلم)
با توجه به احادیث فوق، مردم افغانستان مرتکب هیچ یک از این موارد نشده و نیستند.
از این رو، حملات رژیم نظامی که مغایر با تمامی قوانین اسلامی و انسانی است، کاملاً با قوانین و عملکرد رژیم صهیونیستی مطابقت و هماهنگی دارد. همانگونه که رژیم صهیونیستی در خاورمیانه و در راستای نقشههای استعماری خود، از هر ابزاری برای به شهادت رساندن مسلمانان فلسطینی و هتک حرمت مقدسات اسلامی استفاده میکند، رژیم نظامی پاکستان نیز در آسیای مرکزی برای تحکیم قدرت خود و برهم زدن اوضاع کشورهای همسایه از همین تکنیکها بهره میبرد.
به علاوه، رژیم صهیونیستی در غزه شفاخانه الشفا و دیگر مراکز درمانی را بمباران کرد و رژیم نظامی پاکستان در کابل مرکز درمانی معتادان به نام «امید» را مرتکب جنایتی مشابه ساخت. رژیم صهیونیستی در غزه، دهها خانواده را به صورت جمعی به شهادت رساند. رژیم نظامی پاکستان نیز در افغانستان در ولایتهای کنر، نورستان، خوست، ننگرهار و پکتیکا حملات جمعی به خانهها انجام داده است. این حملات که بخشی از یک استراتژی منظم است، درصدد است با توپهای کورکورانه، مردم ساکن در امتداد خط فرضی را آواره کند.
همچنین جنایات رژیم نظامی در امتداد خط فرضی صرفاً یک مسئله نظامی یا سیاسی نیست بلکه فاجعهای همگانی است که قانون، جامعه، اقتصاد، فرهنگ و نظم بینالملل را تحت تأثیر قرار میدهد. مردم عادی در این میان آسیبپذیرترین عنصر هستند. اگر رژیم نظامی پاکستان گمان میکند که با به شهادت رساندن غیرنظامیان میتواند اراده مردم افغانستان را تضعیف کند، سخت در اشتباه است. هرچه شمار شهدا بیشتر شود، اراده مقاومت قویتر میگردد.
مردم افغانستان با شهادتها کم نمیآیند، بلکه عزم شان برای اتحاد در برابر شرم و بزدلی دشمن، استوارتر میشود. رژیم نظامی باید بداند که کشتن غیرنظامیان نشانه شجاعت نیست بلکه بالاترین درجه شرم و بزدلی است. در پایان، رژیم نظامی همواره بر اماکن غیرنظامی حمله میکند و هر بار شمار تلفات ملکی بالاست اما جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری در قبال آن سکوت اختیار کرده یا موضعی بسیار ضعیف اتخاذ میکنند.
این سکوت و موضع ضعیف نهادهای بینالمللی بیطرفی نیست بلکه همدستی در تداوم جنایات است. هنگامی که جامعه جهانی در برابر قتلعام غیرنظامیان، بمباران مراکز درمانی و پایمال شدن حاکمیت یک کشور مستقل سکوت میکند، اصولی که در منشور ملل متحد و کنوانسیونهای ژنو ثبت شده، تنها بر روی کاغذ باقی میمانند. اما تمامی افرادی که ابزار، نفوذ، رسانه، قلم و صدایی دارند، باید مسئولیت خود را در قبال این جنایت جنگی مستمر رژیم نظامی به طور کامل ادا کنند.