وقتی امروز به اوضاع و احوال جاری جهان می‌نگریم دل‌مان احساس ناامیدی می‌کند؛ از یک‌سو جهان کفر قرار دارد که به پیشرفت مادی، تکنالوژی، رسانه‌ها، اقتصاد و تسلیحات خود می‌بالد و پیوسته علیه اسلام دسیسه‌چینی می‌کند، نقشه می‌کشد و نیرنگ به کار می‌برد و از سوی دیگر جهان مسلمانان قرار دارد که نه‌تنها از نظر پیشرفت مادی، تکنالوژی، رسانه‌ها و تجهیزات نظامی در وضعیت ضعیفی به سر می‌برد، بلکه اوضاع به جایی رسیده است که بخش بسیار بزرگی از مسلمانان شب و روز در تلاش تأمین غذای خود و فراهم‌کردن نیازهای اولیه زندگی خویش هستند.
افزون بر این ساختار اجتماعی و سیاسی مسلمانان نیز پراکنده و ازهم‌گسیخته است؛ به‌گونه‌ای که هیچ نشانه‌ای از وحدت و همبستگی در آن دیده نمی‌شود، تنها گروهی از جوانان متحد و یکپارچه مسلمان پرچم حق را برافراشته و در برابر کفر به مبارزه مشغول‌اند اما مسلمانان خودشان آنان را تروریست می‌خوانند یا با توجه به وضعیت ظاهری‌شان می‌گویند: این‌ها در برابر کافرانی که به انواع قدرت و سلاح مجهز هستند چه کاری می‌توانند انجام دهند؟ از همین‌رو حتی از حمایت مالی آنان نیز با ترس و نگرانی خودداری می‌کنند، مبادا خودشان نیز همراه با آنان کشته شوند.
اما شایسته است که این مسلمانان اندکی به قرآن کریم مراجعه کنند و ببینند که قرآن چه می‌گوید، قرآن به‌صراحت اعلام می‌کند که نه! این جلوه و شکوه ظاهری، موقتی و زودگذر است و تمام این ساختار ظاهری کفر در حقیقت به دیواری از ریگ می‌ماند، قدرت آنان همچون تار عنکبوت سست و ناتوان است؛ چنان‌که الله متعال خود می‌فرماید:
مَثَلُ الَّذِیْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَوْلِیَآءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوْتِ، اِتَّخَذَتْ بَیْتًا، وَ اِنَّ اَوْهَنَ الْبُیُوْتِ لَبَیْتُ الْعَنْكَبُوْتِ، لَوْ كَانُوْا یَعْلَمُوْنَ [سوره عنکبوت: ۴۱]
ترجمه: مثال کسانی که به‌جای الله متعال دیگران را برای خود سرپرست و تکیه‌گاه گرفته‌اند، مانند مثال عنکبوتی است که برای خود خانه‌ای ساخته باشد؛ درحالی‌که سست‌ترین خانه‌ها، خانه عنکبوت است؛ ای کاش می‌دانستند!
و هنگامی که این تارهای سست از هم گسسته شوند همان لحظه به لحظه پیروزی اهل ایمان تبدیل می‌شود، از همین‌رو الله متعال در آیه دیگری به مؤمنان بشارت پیروزی نزدیک را می‌دهد: نَصْرٌ مِّنَ اللّٰهِ وَ فَتْحٌ قَرِیْبٌ. [سوره صف: ۱۳]
ترجمه: یاری‌ای از جانب الله و پیروزی‌ای نزدیک.
این پیروزی نه به‌دلیل زیادت تعداد و سلاح، بلکه با نصرت و یاری الله متعال به دست می‌آید، تاریخ نیز گواه این حقیقت است که گاهی گروهی اندک بر لشکرهای بزرگ پیروز می‌شوند:
كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِیْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِیْرَةًۢ بِاِذْنِ اللّٰهِ. [سوره بقره: ۲۴۹]
ترجمه: چه بسیار گروه‌های اندکی که به فرمان الله بر گروه‌های بزرگی پیروز شده‌اند.
دلیل این امر آن است که در میدان رویارویی، دو نوع تدبیر در جریان است؛ یکی دسیسه و نقشه باطل و دیگری تدبیر الله متعال اما در نهایت تنها تدبیر الله متعال تحقق می‌یابد:
اِنَّهُمْ یَكِیْدُوْنَ كَیْدًا، وَّ اَكِیْدُ كَیْدًا. [سوره طارق: ۱۵ـ۱۶]
ترجمه: آنان پیوسته دسیسه می‌چینند و من نیز تدبیر خود را به کار می‌گیرم.
قرآن کریم داستان فرعون و موسی علیه‌السلام را برای ما بیان می‌کند، فرعون حاکمی بزرگ و قدرتمند در زمان خود بود، حکومت داشت، ثروت داشت، لشکرها داشت و همان‌گونه به پیشرفت‌ها و امکانات زمان خود مغرور بود که امروز جهان کفر به قدرت مادی خویش می‌بالد.
او برای سرکوب بنی‌اسرائیل چه نقشه‌ای طرح کرده بود؟ تصمیم گرفته بود هر پسری را که تازه متولد می‌شد به قتل برسانند تا موسی علیه‌السلام زنده نماند، در ظاهر نقشه او کامل بود و هیچ نقصی در آن دیده نمی‌شد.
اما به تدبیر الله متعال بنگرید! همان موسی علیه‌السلام که فرعون از ترس او کودکان را به قتل می‌رساند الله متعال او را در کاخ همان فرعون، تحت سرپرستی و مراقبت خود او پرورش داد، همان کودکی که قرار بود روزی سبب پایان‌یافتن حکومت فرعون شود در خانه خود او بزرگ می‌شد.
این نمونه‌ای از تدبیر الله متعال است، الله متعال به باطل مهلت می‌دهد و آن را رها می‌کند تا در نقشه‌ها و تدابیر خود غرق بماند؛ تا آن‌گاه که خود را پیروز و کامیاب بپندارد و تدبیری از جانب الله متعال تمام نقشه‌هایش را نقش بر آب سازد.
امروز نیز وضعیت به همین منوال است، فرعون‌های امروزی نیز به هوش مصنوعی (AI)، طیاره‌های بی‌سرنشین، اقتصاد، رسانه‌ها و نهادهای بین‌المللی خود بسیار می‌بالند، آنان گمان می‌کنند که اسلام را از هر سو در محاصره قرار داده‌اند، از طریق نظام آموزشی، ساختار اقتصادی و رسانه‌ها، نقشه‌هایی برای دورساختن نسل جدید مسلمانان از دین طرح‌ریزی می‌شود.
اما آنان این حقیقت را فراموش کرده‌اند که در نهایت، تنها تدبیر الله متعال تحقق می‌یابد، از همین‌رو هنگامی که کار به میدان جنگ می‌رسد پرده از ضعف درونی آنان برداشته می‌شود، لشکرهایی که در ظاهر متحد و یکپارچه به نظر می‌رسند در حقیقت آکنده از ترس و پراکنده‌اند: لَا یُقَاتِلُوْنَكُمْ جَمِیْعًا اِلَّا فِیْ قُرًی مُّحَصَّنَةٍ اَوْ مِنْ وَّرَآءِ جُدُرٍ، بَاْسُهُمْ بَیْنَهُمْ شَدِیْدٌ، تَحْسَبُهُمْ جَمِیْعًا وَّ قُلُوْبُهُمْ شَتّٰی.
[سوره حشر: ۱۴]
ترجمه: آنان همگی و یک‌جا با شما نمی‌جنگند مگر در داخل شهرها و قلعه‌های مستحکم یا از پشت دیوارها، دشمنی و اختلاف میان خودشان بسیار شدید است، تو آنان را متحد و یکپارچه می‌پنداری درحالی‌که دل‌های‌شان پراکنده و از هم جداست.
و در پایان این رویارویی سرانجامی که آشکار می‌شود از پیش تعیین شده است؛ زیرا پیروزی پایدار به قلعه‌ها و دیوارهای ظاهری وابسته نیست بلکه به تقوا بستگی دارد: وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِیْنَ. [سوره اعراف: ۱۲۸] ترجمه: و سرانجام نیک و پیروزی نهایی از آن پرهیزگاران است.
از همین‌رو شایسته نیست که مسلمان ناامید شود زیرا ناامیدی کفر است، وظیفه مسلمان این نیست که نگران نقشه‌های دشمنان باشد بلکه باید وظیفه و فریضه خود را ادا کند، آن فریضه چیست؟ این‌که وارد میدان جنگ علیه این کافران شود و در برابر آنان مقاومت مسلحانه کند، نتیجه نهایی به دست الله متعال است، بنگرید! در برابر فرعون به موسی علیه‌السلام تنها دستور داده شده بود که عصای خود را بیفکند؛ اما نتیجه را الله متعال خود رقم زد.
وَمَا عَلَيْنَا إِلَّا الْبَلَاغُ