دموکراسی از جمله مفاهیم جهان معاصر است که بیش از هر چیز تبلیغ و ستایش شده و به نام نجات بشر به جهانیان عرضه گردیده است، این نظام با شعار “حاکمیت مردم” پیش آمده، اما در عقب آن نیتهای تاریک کفر، استکبار، استثمار و دشمنی آشکار با نظام الهی پنهان است.
دموکراسی نه تنها از احکام الهی سرچشمه نمیگیرد، بلکه محصول کامل بشری است که از سلسله تجربیات خطاآمیز عقل انسان زاده شده است، در این نظام معیار حق و باطل حکم خداوند نیست بلکه رأی اکثریت میباشد، اگر اکثریت به شرک رأی بدهد، آن شرک صورت قانون میگیرد؛ اگر به فحشاء رأی داده شود بهنام آزادی قانونی میشود، این همان اصل خطرناکی است که بهطور آشکار با توحید، عدل و شریعت الهی در تضاد است.
نظام دموکراسی همواره شعار آزادی بشر را سر میدهد اما زیر سایه همین شعار بیشترین ظلم، تجاوز و استثمار را انجام داده و میدهد، امروز تحت نام همین نظام؛ ملتهای مسلمان زیر بمباران، تجاوز، تحریمهای اقتصادی، فشارهای سیاسی و توطئههای استخباراتی زندگی میکنند، ملتهایی که میخواهند نظام دینی، شرعی و مستقل خود را داشته باشند، دقیقاً زیر نام دموکراسی هدف قرار گرفتهاند.
اما در مقابل، اسلام یک نظام الهی است که بر اساس وحی خداوند استوار است، اختیار حاکمیت تنها به خداوند تعلق دارد نه به انسان، شریعت برای تمام جنبههای زندگی انسان راهنمایی دارد و بر مبنای فطرت بشر در برابر فساد، ظلم و گمراهی یک سپر الهی بهشمار میرود، اسلام نظام را بر پایه عدل، قسط، مسئولیت، تقوا و مشورت بنا میگذارد نه آنکه با رأی اکثریت به باطل چهره قانونی ببخشد.
مسلمانان باید هوشیار باشند که شعارهای فریبنده دموکراسی آنان را فریب ندهد، این یک دام فکری است که برای از میان برداشتن ارزشهای اسلامی طراحی شده است، این نظام نه مشکلات بشر را حل کرده، نه عدالت را برقرار نموده، نه استعمار را پایان داده و نه از مظلومان حمایت کرده است؛ بلکه بهمثابه یک سیستم رسمی در خدمت مستکبران برای کنترل سرنوشت جهان قرار دارد.
اکنون نیز فرصت باقی است که مسلمانان به اصل خویش بازگردند و بر بنیاد شریعت الهی نظامهای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی خود را بسازند. این وظیفه ماست که نقاب پلید و جنایتبار دموکراسی را برداریم، چهره واقعیاش را به مردم نشان دهیم و بهسوی نظام اسلامی دعوت نماییم؛ چرا که تنها همین نظام اسلامی است که میتواند فطرت، عزت و سعادت انسان را تضمین کند.