غزه در شعله‌های آتش! بخش سوم

حماسهٔ مقاومت
آتش اسغال خانه‌ها را می‌سوزاند و سکوت جهانی، فضا را بیش از پیش خفه می‌کند؛ اما آن نیرویی که در میان این همه مصائب، چون ستونی نابودنشدنی ایستاده است، حماسهٔ مقاومت است. مقاومت در غزه تنها یک استراتژی نظامی نیست؛ بلکه روحی مشترک است، انتخاب وجودی برای مردمی است که مرگ شرافت‌مندانه را به زندگی خفت‌بار ترجیح داده‌اند.

ریشه‌های مقاومت در تاریخ ژرف مبارزه فلسطین ریشه دوانده و در مقابله با یکی از مجهزترین ارتش‌های جهان، شکلی افسانه‌ای و حماسی یافته است. آنچه در غزه جریان دارد، نبرد نابرابر رزم‌آوران شجاعی است که با سلاح‌های اندک در برابر نیرویی تا دندان مسلح ایستاده‌اند؛ این تقابل اراده با سلاح‌های پیشرفته است.

در نگاه اول شاید مقاومت تنها با عملیات نظامی و راکت‌های ساده شلیک‌شده از میان ویرانه‌ها تعریف شود؛ اما حقیقت فراخ‌تر از این است. مقاومت بیش از هر چیز دژی روانی می‌سازد؛ دژی که ترس را از دل کسانی بیرون می‌اندازد که هر روز مرگ را به چشم می‌بینند. همین نترسیدن، خود بزرگ‌ترین پیروزی در برابر ماشین جنگی صهیونیستی است. ماشینی که می‌کوشد با ایجاد رعب و وحشت، اراده مردم را در هم بشکند.

مقاومت هنر تبدیل ضعف به قوّت است؛ آن‌گاه که دشمن بر هوا، دریا و زمین مسلط است، مقاومت نبرد را به اعماق تونل‌ها، کوچه‌های تنگ و قلب سکونت‌گاه‌های اشغالگر می‌برد؛ جایی که تکنالوژی برتر تأثیر خود را از دست می‌دهد و جنگ، آزمون شجاعت، فداکاری و ازخودگذشتگی می‌شود.

فعالیت نیروهای مقاومت تنها یک واکنش دفاعی نیست؛ بلکه بر نوآوری و ضربات ناگهانی استوار است. آنان آموخته‌اند که در سایه محاصره و کمبود، از کمترین منابع بیشترین تأثیر را بگیرند. هر موشک ساده‌ای که از غزه شلیک می‌شود تنها یک انفجار نیست، بلکه فریاد انسان‌های در محاصره است که به گوش جهان می‌رسد. هر عملیات غافلگیرانه تنها یک درگیری نظامی نیست، بلکه درهم‌شکستن ادعای شکست‌ناپذیری دشمن است. این اقدامات به مردمی که تحت اشغال هستند ثابت می‌کند که فقط تسلیم شدن گزینه نیست.

باید بپذیریم که روحیه مقاومت بسی ارزشمندتر از خود عمل است. این روحیه از سرچشمه ایمانی مایه می‌گیرد که بر حقانیت راه و تداوم مبارزه تا پیروزی باور دارد. همین باور نسلی را پرورانده که نه تنها در برابر بمب‌ها نمی‌لرزد، بلکه در میان ویرانه‌ها مکتب‌های موقت می‌سازد و به زندگی ادامه می‌دهد.

مقاومت برای آنان به سبکی از زندگی بدل شده است؛ از آن داکتری که در شفاخانه بی‌امکانات برای نجات جان مردم از خود می‌گذرد، تا آن کودک که سنگ خانه ویران‌شده خود را مانند پرچمی بالا می‌گیرد. این روحیه مسری است، از فرد به جامعه سرایت می‌کند و شبکه‌ای شکست‌ناپذیر می‌سازد که نابودی آن حتی از تخریب فیزیکی شهرها دشوارتر است.

در پایان، حماسه مقاومت غزه، روایت پیروزی حق بر باطل و معنا بر پوچی است. در جهانی که گاه خاموش می‌ماند و گاه در دام محاسبات سرد سیاسی اسیر می‌شود، مقاومت فلسطین به تمام ستمدیدگان یادآوری می‌کند که حتی ملت‌های کوچک نیز می‌توانند در برابر ماشین‌های جنگی بزرگ تاریخ ساز شوند و به جهان درس بزرگواری دهند. این مقاومت آتشی است که نه تنها غزه، بلکه وجدان بشریت را روشن کرده است؛ آتشی که نه زور رژیم صهیونیستی و نه سکوت جهان توان خاموش کردن آن را دارند.