خداوند متعال در قرآن کریم از پیمان گرفتن سه گروه یادآوری کرده است: یک پیمان از همهٔ انسانها گرفته شده که در سورهٔ اعراف، آیهٔ ۱۷۲ آمده است. پیمان دیگر از پیامبران علیهمالسلام گرفته شده که دین خداوند متعال را به خلق برسانند. این پیمان در سورهٔ احزاب، آیهٔ ۷ ذکر شده است.
سومین پیمان را خداوند متعال از علما و دانشمندان گرفته است که در سورهٔ آل عمران، آیهٔ ۱۸۷ آمده است: «وَ إِذْ أَخَذَ اللهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُونَهُۥ فَنَبَذُوهُ وَرَآءَ ظُهُورِهِمْ وَٱشْتَرَوْا۟ بِهِۦ ثَمَنًۭا قَلِيلًۭا ۖ فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُونَ»
ترجمه: و [یاد کن] زمانی را که خدا از کسانی که کتاب [آسمانی] به آنها داده شد، پیمان گرفت که حتماً آن را برای مردم روشن خواهید ساخت و پنهانش نمیکنید. پس آن را پشت سر انداختند و به بهای کمی فروختند. چه بد معاملهای میکنند.
حال اگر به ملاهای حامی رژیم نظامی پاکستان نگاه کنیم چه فرقی با علمای یهود و نصاری دارند؟!
آنها نیز به جای کتاب خدا، مردم را بر اساس خواستههای خود دعوت میدادند که از شهواتشان سرچشمه میگرفت و منشأ شهواتشان شیطان بود.
این ملاهای درباری نیز به جای ایستادن در کنار مسلمانان، کنار رژیم نظامی ایستادهاند؛ برای خلع سلاح مسلمانان (مجاهدان حماس) پشتسر به اصطلاح «ارتش اسلامی» خود ایستادهاند، جنرالهایی را که در تلاش دوستی با یهود و نصاری هستند، میستایند و به آنها لقب میدهند، به نام حفظ شعائر الله برای ارتش ظالم و جباری (که در تاریخ دستهایش به خون امت مسلمان آلوده است) خواهان امتیاز هستند و دعوت میدهند، در برابر نظام مقدس (امارت اسلامی افغانستان) ایستادهاند که هر تصمیم و فرمانش بر اساس کلام الله و گفتار و کردار مبارک رسول الله صلیالله علیه وسلم استوار است.
پس ملاهای درباری کدام یک از پیمانهای یادشدهٔ خدای متعال را پذیرفتهاند؟ نه پیمان انسانیت را به جای آوردهاند و نه پیمان علم و دانش را انجام دادهاند. خداوند متعال در کلام بیشکوشبههی خود در سورهٔ مائده، آیات ۴۴، ۴۵ و ۴۷ فرموده است: کسانی که به آنچه خدا نازل کرده عمل نمیکنند، ستمکارند، آنها فاسق و کافر هستند.
ملاهای حامی ارتش ظالم پاکستان باید در برابر کلام خداوند متعال سر تعظیم فرود آورند؛ اگر میفهمند، احکام خدا را به معنای واقعی روشن و بیان کنند. وگرنه، امید از مسلمانان عادی و علما و دانشمندان حقانی پاکستان – به عنوان یک تودهٔ بزرگ از امت – این است که برخاسته، در برابر فاسقترین دشمنان خداوند متعال و مخلوقش، پرچم حقیقی الله را برافرازند و پرچم ظلم و فسق را برای همیشه از سر مردم مظلوم پاکستان جمع کنند.