داعش تنها یک گروه تروریستی نیست؛ بلکه این یک پروژه خونآشام، تکفیری و ضد اسلامی است که بیشترین قربانیانش خود مسلمانان هستند. هرکجا که داعش قدم گذاشته مساجد، مدارس و بازارها را به عرصههای کشتار و وحشت تبدیل کرده است. اما پرسش اساسی این است: چرا چنین گروه خطرناکی توانسته در خاک پاکستان پایگاه ایجاد کند، نفس بکشد، سازمان یابد و شبکه عملیاتی خود را ایجاد و فعال نماید؟
خبر کشته شدن یازده عضو داعش در منطقه خیبر ایجنسی پاکستان، بار دیگر واقعیتی تلخ را آشکار ساخت و آن اینکه پاکستان تنها مسیر ترانزیت برای این گروه نیست، بلکه به عنوان پناهگاه و پایگاه عملیاتی مورد استفاده قرار میگیرد. این اتهامی احساساتی و بیاساس نیست؛ بلکه حاصل واقعیتهای سیاسی، پژوهشهای میدانی و گزارشهای امنیتی مستمر است.
اگر دولت پاکستان واقعاً مخالف داعش است، پس این پرسشها بیپاسخ میماند که داعش چگونه در قلب این کشور پناهگاه دارد؟ اعضای خارجی این گروه چگونه از بلوچستان تا خیبر با آزادی کامل تردد میکنند؟ و چرا تاکنون هیچ گام قاطع، شفاف و ریشهکنکنندهای برداشته نشده است؟
حقیقت اینست که سیاست پاکستان در قبال گروههای تکفیری، مانند داعش طی سالها دوگانه، فریبکارانه و ابزارمحور باقی مانده است. از یک سو شعارهای ضد خشونت سر داده میشود و از سوی دیگر با برخی گروههای خطرناک و خونآشام معامله، اغماض یا سکوت اختیار میشود. همین سیاست مبهم و دوگانه، داعش را جسور و بیپروا کرده است.
داعش بدون محیط حمایتکننده نمیتواند به حیات خود ادامه دهد. هیچ گروهی بدون پناهگاه، بدون امنیت، بدون شبکه و بدون آن که دستگاههای استخباراتی چشم بر آن ببندد، قادر به تداوم نیست. اگر داعش امروز در پاکستان حضور دارد، این یا نتیجه ناتوانی دولت است و یا سیاست عمدی ابزاری از جرم. و هر دو حالت برای منطقه ویرانگر است.
اعش ابزار کشتار مسلمانان است. هر انفجاری که این گروه انجام میدهد، خواه در مسجد باشد یا مدرسه و بازار، اگر پاکستان به این گروه جا داده است، عملاً زمینه کشتار مسلمانان را فراهم کرده است. این تنها یک خطای سیاسی نیست؛ این همکاری غیرمستقیم با جنایت است.
به باور تحلیلگران سیاسی، دستگاه استخباراتی پاکستان سالهاست به بازی “گربه و موش” متهم است که داعش نمونه آشکار آن محسوب میشود. اما تاریخ نشان داده است هر کس ترور و خونریزی را وسیله سیاست قرار دهد، روزی خود قربانی همان وسیله خواهد شد.
اگر پاکستان واقعاً خود را بیگناه میداند، باید این سه گام را بردارد:
۱. حضور داعش در خاک خود را به طور آشکار اعتراف کند؛
۲. تمام پایگاهها و شبکههای این گروه را به طور قاطع و کامل نابود سازد؛
۳. هر گونه سیاست دوگانه و بازی استخباراتی با گروههای تکفیری را برای همیشه پایان دهد.
تا زمانی که این گامها عملی نشود، هیچ کس باور نخواهد کرد که پاکستان واقعاً با داعش دشمنی دارد و با آن همکاری پنهانی نمیکند.
در گذشته افغانستان، عراق، سوریه و دیگر کشورها از دست داعش آسیب دیدهاند. اگر پاکستان امروز به این گروه جا دهد، فردا خود نیز به عرصه انفجارها تبدیل خواهد شد. ترور و تکفیر میهمانان وفاداری نیستند؛ هرکجا که جا داده شوند، میزبان را نیز میسوزانند. در پایان باید گفت که داعش دشمن اسلام است و هر دولتی که به این گروه پناه دهد، دشمن امنیت و انسانیت محسوب میشود. پاکستان یا باید به راستی با داعش بجنگد و یا مسئولیت پیامدهای گروهی را بپذیرد که در خاک خود به آن جا داده است. اینجا جایی برای میانهروی وجود ندارد.