غارت و ویران‌گری معادن و ذخایر طبیعی:
داعش خوارج را می‌توان یکی از خطرناک‌ترین ابزارهایی دانست که دشمنان اسلام آن را پدید آورده‌اند؛ گروهی که در ظاهر با شعارهای دینی برخاست و ادعای اجرای شریعت داشت، اما در حقیقت به یکی از کارآمدترین ابزارهای غرب تبدیل شد تا بر پیکر امت اسلامی ضربه وارد کند و منابع طبیعی آن را به تاراج ببرد.
یکی از ابعاد عملکرد این گروه منفور که کمتر درباره‌اش سخن گفته شده است، ویرانی و نابودی معادن و ذخایر زیرزمینی کشورهای اسلامی بود؛ منابعی که اگر به درستی مدیریت می‌شد، می‌توانست پایه‌ی استقلال اقتصادی و سیاسی امت اسلامی گردد.
از همان نخستین روزهای ظهور داعش در عراق و سوریه روشن بود که این گروه نه تنها هیچ برنامه‌ای برای آبادانی و پیشرفت نداشت، بلکه اساساً برای جلوگیری از هرگونه توسعه و خودکفایی در کشورهای اسلامی طراحی و هدایت شده بود.
شواهد فراوان نشان می‌دهد که انفجار تأسیسات نفتی، قاچاق گسترده‌ی گاز، فروش غیرقانونی طلا و سنگ‌های قیمتی، و تخریب معادن بخشی اساسی از سیاست‌های عملیاتی داعش بود. اقداماتی که در حقیقت دو پیامد خطرناک داشت: نابودی ظرفیت‌های اقتصادی کشورهای اسلامی و هموار ساختن راه برای نفوذ و تسلط شرکت‌های خارجی.
داعش بارها با بهانه‌های پوچ چاه‌های نفت را به آتش کشید و تصفیه‌خانه‌ها را منفجر کرد. این عمل در ظاهر رنگ یک حمله‌ی نظامی داشت، اما حقیقتاً هدفی ژرف‌تر را دنبال می‌کرد؛ نابودی زیرساخت‌های حیاتی امت اسلامی و جلوگیری از بهره‌برداری مشروع و سالم از منابع.
به بیان دیگر، داعش همان کاری را انجام داد که ارتش‌های اشغال‌گر در حمله‌ی مستقیم هم قادر به انجامش نبودند: به آتش کشیدن زمین اقتصاد اسلامی و محروم ساختن مسلمانان از سرمایه‌هایی که خداوند برایشان ارزانی داشته بود.
یکی دیگر از شیوه‌های دائمی داعش قاچاق سازمان‌یافته‌ی منابع زیرزمینی بود. آنان نفت، گاز و مواد معدنی را به بهای ناچیز در بازار سیاه عرضه می‌کردند و سود آن را صرف ماشین جنگی خود و کشتار مسلمانان بی‌گناه می‌نمودند.
این روند نه تنها کشورهای اسلامی را که داعش در ان‌ها حضور داشت از بهره‌برداری از منابع‌شان محروم ساخت، بلکه نرخ‌های جهانی را نیز به سود شرکت‌های بزرگ غربی تغییر داد.
در حقیقت، داعش نقش یک دلال و مزدور را بازی می‌کرد؛ مأموریتی که هدفش فروش ارزان ثروت ملت‌ها و انتقال سرمایه‌های حیاتی به بیرون بود. نکته‌ی مهم‌تر این‌که داعش هیچ‌گاه به فکر استخراج درست یا سرمایه‌گذاری در بخش معادن نیفتاد، بلکه راهبردش بر مبنای غارت سریع و بی‌رحمانه بنا شده بود.
آنان معادن طلا و سنگ‌های قیمتی را چنان ویران کردند که امکان بهره‌برداری درازمدت برای دولت‌های اسلامی عملاً از میان رفت. این دقیقاً همان چیزی بود که قدرت‌های غربی می‌خواستند؛ یعنی نابودی فرصت‌های آینده و وابسته ساختن کشورهای اسلامی به کمک‌های خارجی.
داعش خوارج زیر شعار «جهاد» در اصل جنگی همه‌جانبه علیه اقتصاد امت اسلامی به راه انداخت. در حالی‌که اسلام راستین مسلمانان را به آبادانی زمین، استفاده‌ی درست از منابع و پرهیز از اسراف و تباهی فرا می‌خواند، این گروه به سبب اعمال ویران‌گر خود به منبع اصلی فساد و ویرانی بدل شد.
به جای آن‌که معادن و منابع را برای رفاه مسلمانان به کار بندند، آن‌ها را ویران ساختند تا دشمنان اسلام از این ویرانی‌ها سود برند.
واقعیت اینست که داعش را باید سلاحی طراحی‌شده از سوی غرب برای مقابله با اسلام اصیل دانست. غربیان به‌خوبی می‌دانستند که اگر امت اسلامی بتواند به درستی از منابع گسترده‌ی زمینی خود بهره‌برداری کند، نه تنها از انحصار اقتصادی رها خواهد شد، بلکه در عرصه‌های سیاسی و نظامی نیز مستقل و توانمند خواهد گردید.
