افغانان از این‌رو خوشبختند که الله متعال در هر دوره‌ای آنان را برای مبارزه با متجاوزان به شکل‌های گوناگون به میدان پیکار فراخوانده و هر متجاوزی را به دست آنان شکست داده است.
تاکنون برای جلوگیری از تجاوز و حاکمیت نظام اسلامی، افغانان در سنگرها زیسته‌اند و در حال حاضر نیز از سرزمین اسلامی، مرزها و حدود در برابر تهاجم بیگانگان پاسداری می‌کنند که به این عمل «رباط» گفته می‌شود و برای رباط در اسلام فضیلتی ویژه بیان شده است: رسول الله صلی الله علیه وسلم می‌فرماید: یک روز رباط در راه الله جل‌جلاله از دنیا و آنچه در آن‌ست، برتر می‌باشد. (بخاری)
و در روایت صحیح مسلم چنین آمده است: یک روز و یک شب رباط، از روزه و قیام یک ماه بهتر است؛ اگر مجاهد در حال رباط بمیرد، پاداش عمل وی همچنان جاری می‌ماند و اگر زنده باشد، روزی‌اش پیوسته خواهد بود و از «فتان» یعنی عذاب قبر یا از فتنه‌ها در امان خواهد ماند.
امام نووی رحمه‌الله می‌گوید: تداوم عمل پس از مرگ، ویژه‌ی مجاهد مرابط است و هیچ‌کس دیگر در این فضیلت با او شریک نیست. در کتاب‌های دیگری غیر از صحیح مسلم به روشنی چنین نوشته شده است: بر عمل هر انسانی پس از مرگ وی مهر پایان زده می‌شود، مگر تنها مجاهد مرابط که عملش پس از مرگ نیز جاری می‌ماند. (حاشیه‌ی امام نووی بر صحیح مسلم)
ابو عزام عراقی در وصیتی برای مجاهدان این واژگان را نوشته بود: رباط در راه الله جل‌جل‌جلاله از همسایگی کعبه و بیت‌المقدس برتر است. ابوهریره رضی‌الله‌عنه می‌گوید: یک شب رباط در راه خداوند متعال برای من از نماز شب در کنار حجر الاسود محبوب‌تر است. بنگرید! ابوهریره رضی‌الله‌عنه یک شب رباط را از برترین عبادت در برترین مکان، بهتر شمرده است.
اکنون که سربازان امارت اسلامی پاسداری از مرزها و حدود را به عهده دارند، علاوه بر آنکه از فضیلت پیش‌گفته بهره‌مند می‌شوند، مسئولیتی خطیر نیز بر دوش دارند؛ زیرا آنان نقاط حساس کشور را کنترل می‌کنند که نخست در برابر تجاوزها قرار می‌گیرند. این افراد باید به کار خود از این جهت با اهمیت بنگرند که آنان در مرزها از نظام بی‌نظیر اسلامی و ملت غیرتمند مسلمان دفاع می‌کنند. آنان مانند دیگر نیروهای نظامی نیستند که برای دفاع از نظام‌های طاغوتی خود، مرزها را کنترل می‌کنند.
آنان باید در این راه، پایداری و مراقبت کامل را مدنظر قرار دهند و کار خود را همچون جهاد عملی گذشته، مسئولیت و وظیفه‌ای ویژه برای خود بدانند؛ زیرا با کم‌ترین غفلت از سوی آنان، ممکن است کشور با خطری بزرگ روبرو شود و با بیداری کامل و پایداری نیکوی آنان، هم نظام سود می‌برد و هم کشور از خطر در امان می‌ماند.
