یکی دیگر از عوامل اصلی سقوط رژیم نظامی پاکستان، فرار رژیم پاکستان از مسئولیت‌های خود است. جنرال‌های پاکستانی ده‌ها هزار نفر را برای تداوم رژیم ننگین خود شهید یا مفقود الاثر کردند. آنان هرگونه ظلم و ستمی بر مردم پاکستان روا داشتند و همین ستم‌ها و اقدامات ناروا، عوام و ملت پاکستان را به سمت مبارزه مسلحانه و جهاد سوق داد.
اکنون که هر روز همین مسلمانان برای احقاق حقوق خود به مبارزه نظامی روی می‌آورند، جنرال‌های پاکستانی به جای توجه به اشتباهات و مسئولیت‌های خود، اتهام را به گردن همسایگان می‌اندازند و ادعا می‌کنند که این مظلومان با تحریک سایر کشورها امنیت پاکستان را مختل می‌کنند.
اما این ستمگران هرگز به عمق ماجرا توجه نمی‌کنند که بالاخره چرا این مردم به مبارزه مسلحانه مجبور شدند؟ این که جنرال‌های پاکستانی مسئولیت ظلم‌ها و اقدامات ناروای خود را نمی‌پذیرند و تنها با این بهانه که مردم مذکور با تحریک بیگانگان امنیت را برهم می‌زنند خود را تبرئه می‌کنند، همین امر طوفان مرگ‌باری برای جنرال‌های پاکستان به وجود خواهد آورد.
ما نمونه روشن دیگری از این سیاست را در همسایگی خود، افغانستان، داریم. زمانی که در افغانستان قیام مسلحانه در برابر متجاوزان خارجی آغاز شد، جمهوری افغانستان آن زمان عیناً همین ادعا را مطرح می‌کرد و به مردم می‌گفت کسانی که علیه ما مبارزه مسلحانه می‌کنند، از مردم پاکستان هستند. به همین دلیل بیست سال پیاپی پاکستان را سرزنش می‌کرد.
چندین بار جمهوری افغانستان با پاکستان نشست‌هایی برگزار کرد و در ازای آن امتیازاتی مانند نصب سیم خاردار بر خط دیورند و سایر امتیازات را به پاکستان داد و همچنان هر عمل ناروای خود را به گردن پاکستان می‌انداخت. هرکس که علیه ستم جمهوری افغانستان فریاد حق‌طلبانه سر می‌داد، او را با برچسب «پنجابی» بدنام می‌کرد.
اکنون رژیم نظامی پاکستان نیز عیناً از جمهوری سقوط کرده افغانستان تقلید می‌کند. هر مظلومی را مزدور کشورهای همسایه معرفی می‌کند. حقوق مردم را پایمال می‌نماید، ملت پاکستان را می‌کشد و هرگونه ظلم و فساد را مرتکب می‌شود؛ اما وقتی کسی فریاد حق‌خواهی سر می‌دهد، او را مزدور بیگانگان می‌نامند و با همین برچسب او را خاموش می‌کنند.
این سیاست ناکام و شکست‌خورده را ما به چشم خود دیدیم که جمهوری افغانستان را به سقوط کشاند. اگر رژیم نظامی پاکستان نیز به همین سیاست ادامه دهد و با مخالفان مسلح خود به توافق نرسد، خواسته‌های مشروع آنان را نپذیرد و حقوق‌شان را اعاده نکند، و تنها با این عذر که همه آنان مزدوران بیگانه هستند خود را تبرئه کند، بی‌شک رژیم نظامی پاکستان نیز همانند جمهوری افغانستان با سقوط قطعی روبرو خواهد شد.
