رقابت تلخ و هراس‌انگیزی در جریان است!

گویا دو سایهٔ سیاه بر وجدان بشریت گسترده شده‌اند. اسرائیل و پاکستان هر یک در عرصهٔ خود، گامی در مسیری نهاده‌اند که به خون بی‌گناهان آغشته است؛ راهی که نه در آن شرافت است و نه انسانیت، بلکه تنها با فریاد و نالهٔ مظلومان شناخته می‌شود.

تاریخ؛ این شاهد خاموش اما بیدار بارها شاهد چنین صحنه‌هایی بوده است؛ صحنه‌هایی که در آن، قدرت‌طلبان مست و بی‌پروا از عدالت، دست به جنایت می‌آلایند. اما همین تاریخ پایان این داستان‌ها را نیز در صفحات خود ثبت کرده است. هیچ ستمی پایدار نمانده و هیچ ستمگری نتوانسته از سرنوشت حتمی خود بگریزد.

امروز نیز این رقابت شوم اگرچه دردناک و دلخراش است اما یادآور همان سنت تغییرناپذیر الهی و تاریخی است؛ سنتی که بر اساس آن، شب ستم هر چقدر هم طولانی باشد، سرانجام به سپیده‌دم عدالت می‌رسد. خاموشی کودکان، اشک مادران و خون‌های ریخته شده بر خاک، همگی گواهی خواهند داد و روزی به فریادی تبدیل خواهند شد که کاخ ستم را در هم می‌کوبد.

باید دید در این مسیر شوم، کدام یک زودتر از دیگری به سقوط می‌رسد؛ اما این نکته روشن است که پایان این راه برای هر دو، جز رسوایی و نابودی چیزی نیست. زیرا چرخ روزگار هرگز به سود ستمگران نچرخیده و نخواهد چرخید. اما این پایان صرفاً یک سقوط ساده نخواهد بود بلکه فروپاشی‌ای است که از درون آغاز می‌شود. آنگاه که پایه‌های ستم بر ترس و نیرنگ استوار باشد، نخستین ترک‌ها در همین پایه‌ها پدیدار می‌گردد.

ملت‌هایی که زیر بار ستم خاموش مانده‌اند، روزی بیدار خواهند شد و این بیداری همان قدرتی است که هیچ نیرویی یارای مهار آن را ندارد. در این مسیر سیاه، هر گامی که بر خون بی‌گناهان برداشته می‌شود، فاصله تا لبهٔ پرتگاه را کمتر می‌کند. هر فریاد مظلومی به طنینی بدل می‌شود که دیر یا زود بازمی‌گردد و هر اشکی که بر زمین می‌چکد، تخمی است که روزی درخت خشم و عدالت از آن می‌روید.

امروز غوغای قدرت ممکن است حقیقت را پشت پردهٔ غباری پنهان کرده باشد اما فردا، همان حقیقت چون آفتابی سوزان، پرده‌ها را خواهد درید. آنگاه نه بهانه‌ای باقی می‌ماند و نه راه گریزی. نام‌ها خواهند ماند اما نه به نشانهٔ افتخار، بلکه به عنوان عبرتی در صفحات تاریخ.

در پایان، این رقابت نه در میدان قدرت، بلکه در محکمهٔ زمان فیصله خواهد شد؛ محکمه‌ای که در آن هیچ نفوذی کارگر نیست و هیچ دروغی پذیرفته نمی‌شود. و در آنجا روشن خواهد گشت که پیروز واقعی کسی نیست که بیشترین ویرانی را به بار آورده باشد بلکه کسی است که در کنار حقیقت و انسانیت ایستاده است.