توافقی که میان امارت اسلامی و روسیه به امضا رسیده است، میتواند در آیندهٔ نزدیک افغانستان را بیش از پیش نیرومند ساخته و در عرصههای نظامی و تخنیکی زمینهٔ بهرهمندی از دستاوردها و امتیازات گستردهای را فراهم سازد. امارت اسلامی بارها به جامعهٔ جهانی اطمینان داده است که از خاک افغانستان علیه هیچ کشوری استفاده نخواهد شد. از همینرو اگر رژیم پاکستان نسبت به توافق میان روسیه و افغانستان ابراز نگرانی میکند و آن را برای خود تهدید میپندارد، این نگرانی شاید از آنجا ناشی شود که در گذشته بر حریم افغانستان تجاوز کرده و همچنان نیز نیتهای نیک و صلحآمیز در قبال این کشور ندارد. افزون بر این، آنها نمیتوانند تحمل کنند که امارت اسلامی با کشوری بزرگ و قدرتمند چون روسیه روابط نزدیک و مستحکمی برقرار سازد؛ زیرا چنین روابطی را ضربهای جدی بر مواضع و سیاستهای خود تلقی میکنند.
حکومت افغانستان حق مشروع دارد که برای تأمین امنیت، ثبات و دفاع از کشور، ظرفیتهای خود را تقویت کرده و در برابر هر گونه تهدید احتمالی آمادگی لازم را داشته باشد. امارت اسلامی نیز در پرتو اصول شرعی، منافع ملی و سیاست خارجی متوازن خواهان برقراری روابط مناسب و متقابل با تمامی کشورهاست؛ خواه این روابط با روسیه باشد، یا با چین و یا با سایر کشورهای جهان.
یکی از عوامل مهم گسترش روابط با روسیه اینست که کشور مذکور نسبت به حکومت کنونی افغانستان به سطح قابل توجهی از اعتماد دست یافته است. در گذشته روسیه دربارهٔ قاچاق مواد مخدر، ناامنی و فعالیتهای گروه داعش نگرانیهایی داشت؛ اما امارت اسلامی در چارچوب امکانات و تواناییهای موجود، گامهای عملی برای مهار و از میان برداشتن این مشکلات برداشته است. در نتیجه اعتماد متقابل میان دو طرف افزایش یافته و روابط آنان نسبت به گذشته استحکام بیشتری پیدا کرده است.
برخی حلقات مخالف بر امارت اسلامی اعتراض میکنند که طالبان در گذشته روابط حکومتهای پیشین با روسیه را مورد انتقاد قرار میدادند و آن را از دیدگاه اسلام نادرست میخواندند؛ پس چگونه اکنون خود با روسیه روابط برقرار میکنند؟ در پاسخ به این اعتراض باید گفت که روابط حکومتهای پیشین در راستای تقویت مداخلات خارجی و در تضاد با منافع ملت مسلمان افغانستان قرار داشت؛ اما روابط کنونی امارت اسلامی با روسیه به منظور تأمین منافع ملی، توسعهٔ اقتصادی، تحکیم ثبات امنیتی و دفاع از تمامیت ارضی افغانستان برقرار شده است.
برقراری روابط با کشورهای غیر اسلامی از دیدگاه شریعت
امارت اسلامی امروز به گونهای جدی نیازمند آنست که نظام خود را بیش از پیش مستحکم، توانمند و در برابر هرگونه جنگ یا تهدید احتمالی آماده نگه دارد.
از یکسو ضرورت و مصلحت چنین همکاریهایی وجود دارد و از سوی دیگر، میان افغانستان و روسیه تا حد زیادی اعتماد و تفاهم متقابل شکل گرفته است. این دو امر از جمله شرایطی اند که بسیاری از فقهای اسلامی برای جواز طلب همکاری از غیرمسلمانان بر آن تأکید کردهاند.
فقهای کرام در این زمینه استدلال میکنند که رسول اکرم صلیاللهعلیهوسلم در روز حنین از صفوان بن امیه کمک گرفت، در حالی که او هنوز مشرک بود. همچنان در سال فتح مکه قبیلهٔ خزاعه در کنار رسول الله صلیاللهعلیهوسلم علیه قریش قرار گرفت، با آنکه افراد این قبیله نیز مشرک بودند.
از دیگر دلایل جواز این مسئله آنست که قُزمان در روز احد همراه با صحابهٔ کرام رضیاللهعنهم به میدان نبرد رفت، در حالی که مشرک بود. او سه تن از حاملان پرچم مشرکان را به قتل رساند. پس از آن رسول الله صلیاللهعلیهوسلم فرمودند: «همانا الله متعال گاهی این دین را به وسیلهٔ شخص فاجر نیز یاری میرساند.»
چنانکه علمای سیرت این روایت و مضمون آن را نقل و تأیید کردهاند.
