در روابط میان کشورها صبر، بردباری و شکیبایی از اصول مهم دیپلماسی و مدیریت بحرانها به شمار میرود، افغانستان نیز بهمنظور جلوگیری از تشدید خشونتها، حفظ ثبات منطقه و فراهمسازی فرصت مناسب برای گفتوگو در برخی موارد از واکنش فوری در برابر اقدامات رژیم پاکستان خودداری کرده است؛ اما تجربهها نشان داده است که اگر صبر و حسن نیت بهصورت پیدرپی تکرار شود و طرف مقابل آن را بهدرستی درک نکند ممکن است آن را نشانه ضعف تلقی کرده و از آن سوءاستفاده نماید.
در سالهای اخیر روابط افغانستان و پاکستان روزبهروز متشنجتر شده است، رژیم پاکستان برای برهمزدن نظام و امنیت افغانستان، زیر سایه بهانهها و اتهامات گوناگون از هر نوع توطئه و برنامه ناکام بهره گرفته است، این رژیم بارها تلاش کرده است گروههای نیابتی همچون داعش را پرورش دهد و نظام کنونی افغانستان را تضعیف کند تا توجه جهان را به این سمت جلب نماید که گویا افغانستان به مرکز حضور و فعالیت گروههای مختلف تبدیل شده است.
رژیم پاکستان برای تحقق اهداف شوم خود جنایتها و اشتباهات گوناگونی مرتکب شده و بارها از صبر، بردباری و شکیبایی افغانستان سوءاستفاده کرده است، در حالیکه هر نظامی تلاش میکند در برابر مشکلات ابتدا راهحلهای سیاسی و دیپلماتیک را بیازماید، در سیاست خارجی صبر و بردباری به معنای ضعف نیست بلکه در بسیاری موارد نشانه تدبیر، هوشمندی و ترجیح منافع عالی ملی بر واکنشهای احساسی به شمار میرود.
افغانستان در موارد متعدد کوشیده است مشکلات موجود را از طریق گفتوگو، تفاهم و تعامل حلوفصل کند؛ اما هنگامی که دشمن این بردباری و شکیبایی را نشانه ضعف میپندارد از این پس باید به پیامدهای هرگونه تحرک و اشتباه خود نیز توجه داشته باشد و انتظار پاسخ متقابل را داشته باشد، اگر ضربهای با انگشت وارد کند پاسخش را با مشت دریافت خواهد کرد، دیگر به ستمگران و گروههای نیابتی آنان فرصت فعالیت و ظلم داده نخواهد شد.
رویکرد امارت اسلامی تغییر کرده است، از این پس هر تهدید احتمالی پیش از عملیشدن شناسایی، خنثی و نابود خواهد شد، اهداف و برنامههای آنان بهطور کامل آشکار شده است و هیچ سیستم دفاعی مانع عبور درونهای افغانستان نخواهد شد، این رژیم و گروههای مصنوعی وابسته به آن هر جا که خود را پنهان کنند؛ بهمنظور حفظ امنیت افغانستان و منطقه از میان برداشته خواهند شد.
