همانند گذشته این بار نیز از سوی رژیم نظامی پاکستان به نام دفاع از ادعاهای دروغین، ناامنیهای داخلی و بحرانهای داخلی خود، حریم و خاک افغانستان نقض شده و افغانها به شهادت میرسند؛ تنها بر اساس این ادعا که گویا عامل ناامنیها و بحران شدید اقتصادی، امنیتی و سیاسی در داخل پاکستان، همین افغانهای مظلوم و بیدفاع هستند.
برای اینکه ادعای وارد شدن ضرر از سوی افغانها به آنها پایان یابد، خطوط فرضی، دروازهها و راههای خود را با آنها بستیم، به مهاجران افغان مقیم آنجا اجازه دادیم به کشور خود برگردند، هر شرط ظالمانهای را که به ضرر افغانها بود، از جانب همسایگی خود بر ما تحمیل کردند و از آن بهعنوان عامل فشار و مبنای ادعاهای بیاساس خود استفاده کردند. میگفتند راهها بسته است، از افغانستان بر شما حمله نشده، پس حملات از کجا صورت میگیرد؟
پیش از این نیز چندین بار همانند امروز، علاوه بر کنر و پکتیکا، در خوست و پکتیا نیز تجاوز و وحشت مشابهی صورت گرفت که در نتیجه آن صدها تن از مردم ملکی بیدفاع و بیگناه به شهادت رسیدند؛ با این حال، ما باز هم قضاوت کورکورانه رژیم را به آن گوشزد کردیم و راه شکیبایی را در پیش گرفتیم. ناامنیها و مخالفتهای داخلی، مشکلات داخلی هر کشور است و علت آن برای حلقاتی که در رأس رژیم قرار دارند، بهخوبی معلوم است. آنها خود نیز میدانند که مردمی در قلمرو حاکمیت ظالمانه و دولت اشغالگر شان زندگی میکنند که در برابرشان مبارزه مسلحانه میکنند.
جالب این است که رهبران نظامی، مسئولان ولایتی و مسئولان ولسوالیهای جریانهای مخالف رژیم نظامی پاکستان نیز به همین جریانها اعلام کردهاند که آنها باشندگان اصلی پاکستان هستند. آنها فریاد میزنند که: «چرا علت شکست خود در میدان مقابله با ما و وحشت خود را بهگونه کورکورانه به افغانها نسبت میدهید؟»
امروز روز حسابگیری از بمبارانهای کورکورانه و قضاوتهای بیاساس است. تصمیم نادرست این است که برای فروکش دادن خشم و جراحت خود در برابر افغانها، آنها را هدف قرار دهید؛ زیانهای نخستین این اقدام از لحاظ اقتصادی، تجارتی و رقابتی به شما رسیده است اما پاسخ، انتقام و حساب آن شدیدتر از این خواهد بود و در آن صورت، زیانهای سیاسی و نظامی آن بر عهده رژیم نظامی پاکستان خواهد بود.
ما ضعیف نیستیم که در شرایط انتقامگیری، کاستیهای شما را به شما گوشزد میکنیم بلکه این را حق همسایگی و معاملهای از روی رحم و شفقت در برابر مردم موجود پاکستان بدانید. رژیم مذکور باید بیش از این از تکبر، زورگویی و عبور از خط و مرز دست بردارد. توضیح هر ادعا و اتهام را از راه گفتوگو و دیگر راههای مصلحتآمیز بخواهد تا جنبه منفی و نادرست قضاوتهای بیاساس و بیدلیل خود را درک و ارزیابی کند.
اگر نه، امروز افغانها علاوه بر برخورداری از هرگونه امکانات دفاعی مدرن، توانایی حمله و پاسخدادن را نیز دارند و قادرند از حقوق نظام و مردم این نظام دفاع کنند و همزمان راه انتقام و تهاجم را نیز در پیش گیرند. اینکه ما امروز راه گفتوگو را به شما پیشنهاد میکنیم، برخاسته از اصل و بنیاد افغانی ماست. ما همواره نخست به دشمن و رقیب خود فرصت گفتوگو میدهیم؛ هنگامی که از آن سوءاستفاده شود، به جانب دوم، یعنی تهاجم و جنگ، روی میآوریم. در آن صورت دیگر سخن و زبان کسی را در میدان سلاح و جنگ نمیپذیریم.
باز هم با توجه به شرایط موجود میتوان گفت که فرصت گفتوگو و مذاکرات دیگر از دست رفته است. اکنون نیز به جای دفاع، راه تهاجم و انتقامی را دنبال میکنیم که زیانهای آینده آن، دشمن را از زیان سرکشیها و سوءاستفادههای خودش آگاه خواهد ساخت. پروردگار متعال به قربانیان مالی، جانی و همهجانبه حملات وحشیانه رژیم ظالم، عوض، اجر شهادت و صبر نصیب فرماید.
