کشتهشدن اخیر چند فرمانده و عضو مشهور داعش؛ بار دیگر چهرهٔ پنهان رژیم پاکستان را برملا ساخت، این رویدادها نشان میدهد که پاکستان نهتنها در جنگ علیه داعش صادق نیست، بلکه خود به پناهگاه امن و پشتیبان اصلی این گروه تبدیل شده است.
در حالی که داعش در افغانستان بهوسیلهٔ نیروهای امنیتی امارت اسلامی ریشهکن شده و بیشتر رهبران آن از بین رفتهاند، گزارشها بیان میکنند که باقیماندهٔ اعضای این گروه اکنون در پاکستان پناه گرفتهاند، آنان از پناهگاههای امن در وزیرستان، بلوچستان و دیگر مناطق پاکستان فعالیتهای خود را ادامه میدهند و حتی برای انجام عملیاتهای انفجاری علیه افغانستان برنامهریزی میکنند.
رژیم پاکستان سالهاست که در قبال گروه وحشی داعش سیاستی دوگانه را دنبال میکند؛ از یکسو در سطح بینالمللی خود را کشوری ضدتروریزم معرفی میکند، اما از سوی دیگر در میدان عمل زمینهٔ فعالیت این گروه را فراهم میسازد و به اعضایش پناه میدهد. گزارشهای متعدد استخباراتی و ساحوی نشان میدهد که حمایت مالی، تسلیحاتی و استخباراتی داعش در داخل خاک پاکستان انجام میشود، در حالی که نهادهای رسمی این کشور عمداً بر آن چشم میبندند.
اسلامآباد با این سیاست فریبکارانهاش تلاش دارد از داعش بهعنوان ابزار برای اهداف سیاسی خود، بهویژه علیه افغانستان استفاده کند، اما این بازی خطرناک همنشینی با شعلههای آتش است؛ آتشی که دیر یا زود دامنگیر خود پاکستان نیز خواهد شد، تجربه ثابت کرده است که هیچ کشوری با پشتیبانی و پناهدادن به داعش نمیتواند در امان بماند، گروهی که امروز علیه دیگران بهکار گرفته میشود، فردا میزبان خود را هدف قرار خواهد داد.
در مقابل؛ امارت اسلامی افغانستان با موضع قاطع و مدبرانهٔ خود توانست ریشههای داعش را بهطور کامل از خاک خویش برکند. نیروهای امنیتی امارت با عملیات دقیق و هدفمند در سراسر کشور، مراکز این گروه را نابود کردند، این تجربهٔ موفق میتواند الگوی عملی برای پاکستان و سایر کشورهای منطقه باشد.
رژیم پاکستان باید درک کند که حمایت و پناهدادن به داعش، جز افزایش ناامنی داخلی، بیثباتی و بیاعتمادی منطقهای نتیجهای نخواهد داشت، جامعهٔ جهانی نیز باید بپذیرد که سرچشمهٔ فعالیتهای داعش در افغانستان نیست، بلکه در خاک پاکستان است.
اگر اسلامآباد حقیقتاً خواهان صلح و ثبات است، باید از سیاست دوگانهٔ خود دست بکشد و همراه با کشورهای منطقه برای نابودی کامل داعش گام بردارد، حمایت از داعش در حقیقت جمعآوری هیزم برای آتشی است که دیر یا زود شعلههایش به خانهٔ پاکستان خواهد رسید.
