چند روز پیش، رژیم نظامی پاکستان بمباران‌های هوایی خودسرانه‌ای را بر ولایت‌های پکتیکا و ننگرهار افغانستان انجام داد و ادعا کرد که هفت مرکز مخالفان مسلح را نابود کرده و هشتاد تن از آنان را کشته است؛ در حالی که این ادعایی دروغین و بی‌اساس بود. حقیقت اینگونه بود که آن‌ها شهروندان غیرنظامی و تأسیسات عمومی را هدف قرار داده بودند.
هنگامی که امارت اسلامی به موجب حق مشروع خود در دفاع از کشور و ملت، حملات تلافی‌جویانه را علیه پوسته‌ها، قرارگاه‌ها و مراکز رژیم نظامی پاکستان در امتداد خط فرضی دیورند آغاز کرد و انتقام ملت خود را از آن‌ها گرفت، این بار جنرال‌های ارتش مزدور عملیاتی به نام «غضب للحق» اعلام کردند.
دیروز در کنفرانس مشترک دفتر سخنگوی امارت اسلامی و وزارت دفاع ملی، معاون سخنگوی امارت اسلامی، مولوی حمدالله فطرت گفت: امروز ششمین روزی است که ارتش پاکستان در ولایت‌های کابل، لغمان، ننگرهار، کنر، خوست، پکتیکا و قندهار خانه‌های مردم عادی، مساجد، مدارس دینی، تأسیسات عمومی و سه کمپ موقت اسکان مهاجران بازگشته (در قندهار کمپ انزرگی، در تورخم کمپ عمری و در کنر کمپ‌ها) را هدف قرار داده است. در اثر این بمباران‌های هوایی و گلوله‌باران‌های خمپاره‌ای، تاکنون ۱۱۰ تن از هموطنان غیرنظامی ما در ولایت‌های ننگرهار، کنر، پکتیکا، خوست، پکتیا و قندهار به شهادت رسیده‌اند که بیش از ۶۵ تن از آنان زنان و کودکان هستند؛ همچنین ۱۲۳ تن دیگر زخمی شده‌اند که اکثریت قاطع آنان را نیز زنان و کودکان تشکیل می‌دهند.
در این حملات، خسارات مالی گسترده‌ای نیز به مردم عادی وارد شده است؛ ۳۷ باب خانه به طور کامل و ۳۱۶ باب خانه نیمه‌تخریب شده، ۱۲ باب دوکان و ۱۹ باب مسجد نیمه‌تخریب و شماری نیز به شهادت رسیده‌اند، یک کلینیک و یک مدرسه دینی نیز در این حملات تخریب شده‌اند. بر اثر این بمباران‌ها و خمپاره‌باران‌های وحشیانه پاکستان، نزدیک به ۸۴۰۰ خانواده نیز آواره شده‌اند.
پرسش اینجاست: این چه نوع عملیات ضد تروریستی است که در آن تروریست‌ها مانند قهرمانان فیلم‌ها زنده می‌مانند اما ده‌ها غیرنظامی قربانی می‌شوند؟ آیا تاکنون در این عملیات، کدام یک از فرماندهان یا افراد مسلح تحریک طالبان پاکستان (TTP) کشته شده است؟ اگر ارتش غاصب مدعی کشتن آن‌ها است، پس باید تصویر یا نامی از آنان رسانه‌ای کند. واضح است که هیچ یک از افراد مسلح کشته نشده‌اند و آنان در افغانستان هم سکونت ندارند.
نور ولی محسود، رهبر TTP زنده و سالم است و همچنان از مناطق قبایلی (پاکستان) بیانیه صادر می‌کند و ویدئو منتشر می‌کند و می‌گوید: حملات بر پاکستان بیشتر هم خواهد شد. همین‌طور افراد مسلح گروه داعش را هم در نظر بگیرید که هر دوی اینها در داخل خود پاکستان حضور دارند؛ اما جنرال‌های جنایتکار اهل پروژه، مدام همین یک لفظ را تکرار می‌کنند که داعش و TTP در افغانستان هستند و از اینجا طرح‌ریزی می‌کنند.
اگر رهبران TTP یا داعش در افغانستان هستند، پس چرا آن‌ها را در جریان این عملیات‌ها نمی‌بینید؟ اگر نمی‌بینید، پس چرا مناطق غیرنظامی در ولایت‌های مرزی را بمباران می‌کنید؟ این مانند آن می‌ماند که بگویید: مار را نیافتم، پس خانه همسایه را آتش می‌زنم تا مار بیرون بیاید.
و اگر آن‌ها را کشته‌اید (همان‌طور که ادعا می‌کنید) پس چرا حملات TTP کاهش نمی‌یابد؟ بلکه روز به روز خونین‌تر و بیشتر می‌شود. واضح است که این عملیات «غضب للحق» برای سرکوب TTP یا گروه دیگری نبود، بلکه هدف آن هدف قرار دادن خاک و حاکمیت افغانستان است؛ تا یک حکومت اسلامی قدرتمند و نوزاد در افغانستان نتواند ریشه‌های خود را مستحکم کند و به الگویی برای دیگر آزادی‌خواهان منطقه تبدیل نشود. همین ضرب‌المثل اینجا به خوبی مصداق دارد که: «هم مرده منم و هم ملامت منم!»
