حکومت پاکستان از دیرباز برای توجیه خود در برابر مردمش و پنهان‌سازی ناکامی‌هایش؛ تمام مشکلات امنیتی کشورش را به دوش افغانستان می‌انداخت اما اکنون دو گام دیگر هم پیش رفته و به هدف فریب مردم خود و جامعه جهانی به گزارش قتل‌های خیالی در داخل افغانستان نیز متوسل شده است، به‌گونه‌ای که مدتی پیش حساب‌های وابسته به بخش مطبوعاتی ارتش پاکستان ادعای خیالی مطرح کردند که گویا در ولایت هلمند افراد ناشناس فرمانده گروهی موسوم به «ارتش آزادی بلوچستان» را که علیه رژیم پاکستان می‌جنگد؛ به قتل رسانده‌اند.
به‌تازگی نیز مدعی شده‌اند که فردی داعشی به‌نام محمد احسانی که در شهر پشاور فعالیت داشت، در حمله افراد ناشناس در شهر مزارشریف کشته شده است – در حالی‌که به گفته منابع امنیتی در روزهای اخیر در شهر مزار شریف هیچ‌گونه حادثه قتل از این نوع رخ نداده و نیز هیچ فردی به نام محمد احسانی در صفوف داعش شناسایی نشده است.
علاوه بر نشر گزارش‌های جعلی در مورد قتل‌های خیالی در افغانستان؛ در این اواخر آدرس‌های رسانه‌ای تمویل‌شده از سوی ISPR (اداره روابط عمومی ارتش پاکستان) و سایر نهادهای نظامی پاکستان به ساختن داستان‌های خیالی دیگر نیز روی آورده‌اند، به‌عنوان مثال زمانی‌که در اواخر ماه اگست گذشته طیاره‌های رژیم پاکستان با نقض حریم هوایی افغانستان خانه‌های افراد بی‌گناه را در خوست و ننگرهار بمباران کردند؛ بلافاصله حساب‌های مرتبط با ISPR با بی‌شرمی ادعا کردند که این خانه‌ها نه در اثر بمباران طیاره‌های پاکستانی بلکه در نتیجه درگیری راکتی میان دو گروهی که در داخل خاک پاکستان علیه رژیم آن کشور می‌جنگند ویران شده‌اند.
مطبوعاتی‌های ارتش پاکستان برای اثبات این ادعای بی‌شرمانه‌شان دست به تحریف حقیقت زدند: صحبت‌های قربانیان حادثه را به‌گونه نادرست ترجمه کردند، خبرهای جعلی ساختند، مصاحبه‌هایی دروغین با آنچه خودشان «کارشناسان سیاسی» می‌خوانند انجام دادند و بر تمامی جنایات‌شان پرده‌ای از یک کمپاین منظم تبلیغاتی افکندند، (رژیم پاکستان همین فرمول را در بمباران اخیر در منطقه تیرا نیز تکرار کرد و شهادت ده‌ها فرد ملکی را نه نتیجه بمباران خود بلکه نتیجه انفجار بمب‌های مخالفانش قلمداد کرد).
مردم پاکستان و افغان‌ها می‌دانند که کشور پاکستان توسط چند جنرال فاسد نظامی گروگان گرفته شده و هدف آن‌ها از این نمایش‌های خیالی قتل، جنگ، انفجار و اتهام‌پراکنی روشن است: آن‌ها می‌خواهند ناکامی‌های خود را پنهان کنند و یک‌بار دیگر بسته‌های دالری دریافت نمایند، اما باید به یاد داشته باشند که این بار نه افغانستان، افغانستان سال ۲۰۰۱ است و نه جهان همان جهان پیشین باقی مانده است؛ اقدامات اینها گام‌به‌گام رسوا خواهد شد و روزی مزهٔ نتایج آن را نیز خواهند چشید.
