بخش چهارم
عصر پیامبر اسلام صلی‌الله‌علیه‌وسلم
در بحث گذشته به این پرسش پاسخ داده شد که آیا در آن عصر تاریک پیامبری برای هدایت و راهنمایی بشریت به سوی سعادتمندی، روشنی و خوشبختی نیاز احساس می‌شد؟
در این مبحث می‌خواهم سوال دیگری را مطرح کنم که چه شخصیتی شایستگی این رسالت و وظیفه مهم بود؟
جواب اینست که در حقیقت ایجاد چنین تغییری بزرگ، شایستگی می‌طلبید. بدین معنا که فردی لایق چنین تحول عظیمی بود که علاوه بر نعمت بعثت و پشتیبانی علنی آسمانی، از نگاه اجتماعی شخصیت کاریزماتیکی باشد، دارای اصالت نسب بوده و از اخلاقیات و عنعنات عموم مردم آگاهی داشته باشد و از دگرگونی‌های جهان پیرامونش اطلاع داشته و تکنیک‌های تعامل با اقشار مختلف جامعه را بداند که فی ذاته بحث مفصلی است و الله تعالی به شکل کوتاه اما بسیار دقیق این موضوع را گوشزد کرده است:
«وما کنَّا معذبین حتی نبعث رسولاً»
[اسرا: ۱۵]
به همین دلیل الله تعالی محمد بن عبدالله را به عنوان پیامبر و بلکه مکمل سلسله نبوت و به عنوان آخرین مبعوث و خاتم پیامبران برگزید که مسلما وظیفه ایشان هم با صفت آخرین، نسبت به سایر پیامبران سنگین‌تر خواهد بود اما آنچه را دوکتور سباعی در کتاب «سیره نبوی؛ درس‌ها و اندرزها» در اوصاف پیامبر اسلام حضرت محمد مصطفی صلی‌الله‌علیه‌وسلم ذکر می‌کند، لیاقت و شایستگی رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم و انتخاب بسیار دقیق و به جای الله تعالی را عملا به تصویر می‌کشد که حقا ایشان برازنده این مقام شایسته بودند کما آنکه توانستند از این همه چالش‌ها و مصیبت‌ها، پیروزمندانه بگذرند.
از همین‌رو نهاد تمدن اسلامی و شریعت محمدی با بعثت آن حضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم بنا شد و نخستین گام بشر در راستای تمدن‌سازی و نجات از بحران و مصایب دیرینه با این موضوع برداشته شد و جرقه یک تمدن نوین اسلامی با سبک بسیار مدرن و بروز و مطابق با نیازهای بشری و همخوان با فرهنگ و کلتور جغرافیایی منطقه با بعثت رسول معظم اسلام صلی‌الله‌علیه‌وسلم زده شد تا بشریت از انتحار، خودکشی، انزجار، بی‌حرمتی، قتل، غارت، چپاول، خیانت، بی‌عفتی، بدخلقی، بی‌بندوباری، بحران، ظلم، طغیان، تجاوز و هتک حریم به سوی زندگی، ایمان، اعتماد، امنیت، آرامش، خداشناسی، رفاه، آسایش و کامیابی دنیا و آخرت سوق دهد و شاهراه هدایت را به بشریت نشان داده و موفقیت و فلاح بشری را تضمین کند.