ویدیوی اعترافات الله‌داد فدایی، از مقام‌های پیشین امنیتی دستگیرشده بار دیگر پرده از حقیقتی برداشت که کشورهای جهان و منطقه در برابر آن سکوت اختیار کرده‌اند و یا در برابر کشوری که همواره پناهگاه گروه‌های تروریستی بوده است، تنها به اعتراض‌های لفظی و واکنش‌های سطحی بسنده می‌کنند.
مدتی پیش قوماندان الله‌داد در منطقهٔ خود از سوی نیروهای امنیتی گرفتار شد. این رویداد با واکنش‌هایی از سوی برخی افراد مقیم غرب روبه‌رو گردید در حالی که آن‌ها نه به هدف اصلی بازداشت او توجه کردند و نه دربارهٔ جنایات گذشته و حال این فرد اندیشیدند. اما هنگامی که مکالمهٔ تلفونی میان جنرال سمیع سادات و قوماندان الله‌داد نیز منتشر شد، بر خشم بسیاری از منتقدان آب سرد ریخته شد و موضع‌گیری‌های آن‌ها رنگ باخت.
جنرال سمیع در این فایل صوتی اعتراف می‌کند که در پاکستان به‌سر می‌برد و از الله‌داد نیز می‌خواهد که در صورت امکان، به آن‌جا برود اما قوماندان الله‌داد به او می‌گوید که حضورش در ولایت‌های لغمان و نورستان مناسب‌تر است و می‌تواند در فعالیت‌ها و اقدامات نظامی به آن‌ها کمک کند. این افشاگری بار دیگر نشان داد که پاکستان آخرین پناهگاه گروه‌های شرارت و فساد است و می‌کوشد نظامیان فراری، اربکی‌ها و شماری از عناصر شرارت‌پیشه و مفسد دوران جمهوریت را دوباره تجهیز و آمادهٔ مقابله با افغانستان و نظام شرعی سازد که هدفی جز دستیابی به قدرت و پول ندارند.
رژیم نظامی پاکستان که تاب تحمل ثبات حاکم، روند بازسازی و پیشرفت‌های افغانستان را ندارد و از سوی دیگر، خود با بی‌ثباتی‌های پی‌درپی داخلی دست‌وپنجه نرم می‌کند، اکنون برای پنهان‌ساختن همین مشکلات داخلی انگشت اتهام را به‌سوی افغانستان نشانه می‌رود تا به مردم پاکستان چنین وانمود کند که تمام مشکلات از افغانستان سرچشمه می‌گیرد. نکتهٔ شگفت‌آور دیگر این است که بارها افراد مسلح و گروه‌های مخفی، از آن سوی خط فرضی دیورند به افغانستان فرستاده شده‌اند اما نیروهای امارت اسلامی آن‌ها را بازداشت کرده، افشا نموده و نقشه‌های‌شان را خنثی ساخته‌اند. با وجود این، کسانی که فریب اشاره‌ها و وعده‌های دیگران را خورده‌اند، هنوز هم زیر نام‌هایی چون مقاومت، جبهه‌ها و آزادی می‌کوشند برای انجام فعالیت‌های مسلحانه و ایجاد ناامنی وارد خاک افغانستان شوند که هر بار ناکام مانده و این آرزو را با خود به گور برده‌اند.
در مکالمهٔ سمیع سادات و الله‌داد فدایی دو نکتهٔ دیگر نیز شایان توجه است: نکته اول راجع به تخریب یک پل مهم در نورستان است تا زمینهٔ پیشروی و تأمین امنیت برای آن‌ها آسان‌تر شود. و نکته دوم ایجاد حملات و ناامنی‌ها در روز جمعه است زیرا به باور آن‌ها، مجاهدین امارت اسلامی در این روز اغلب رخصت هستند و آن‌ها می‌توانند از این فرصت به‌خوبی سوءاستفاده کنند.
انتشار این مکالمه و بازداشت قوماندان الله‌داد، بار دیگر ضربهٔ محکمی بر چهرهٔ دوروی رژیم پاکستان وارد کرد و به این رژیم نشان داد که خاک افغانستان میدان بازی‌ها و پروژه‌های دیگران نیست و نیروهای امنیتی نیز آن‌قدر غافل و خواب‌آلود نیستند که از تحرکات و اقدامات عناصر شرارت‌پیشه بی‌خبر بمانند.
هرچند این قوماندان دستگیرشده با استفاده از فرمان عفو پس از فتح کشور در منطقهٔ خود زندگی عادی و آرامی را آغاز کرده و تعهد سپرده بود که هرگز برای خیانت به کشور و ایجاد ناامنی تلاش نخواهد کرد اما وعده‌های مادی رهبران رژیم نظامی همسایه و سران گروه‌های شرارت و فساد، چشمانش را بر حقیقت بست و او را واداشت تا از امتیاز عفو سوءاستفاده کرده و تعهد خود را نقض کند که اکنون از آن اظهار پشیمانی نیز کرده است.
موضوع حمایت رژیم نظامی پاکستان از نظامیان پیشین جمهوریت، اربکی‌ها و گروه‌های مفسد، دیگر تنها به افغانستان محدود نمی‌شود بلکه این رژیم همواره برای حفظ بقای خود و تداوم تعهداتش در برابر غرب، کوشیده است ضعف‌های داخلی خویش را از طریق مقصر جلوه‌دادن دیگران و بی‌ثبات‌ساختن نظام حاکم کنونی پنهان کند.
رژیم نظامی این کشور با بهره‌گیری از تمام امکانات و توان خود و با نهایت بی‌پروایی و گستاخی تلاش می‌کند دشمنان افغانستان را حتی با موترهای نظامی از خط فرضی دیورند عبور داده و در آن سوی مرز پیاده کند تا زمینهٔ ایجاد ناامنی در افغانستان را فراهم سازند اما نیروهای بیدار سرحدی و استخباراتی امارت اسلامی هر بار آن‌ها را یا زنده دستگیر کرده‌اند و یا در همان‌جا به سزای اعمال شوم‌شان رسانده‌اند.
مجموع این حقایق به‌روشنی نشان می‌دهد که پاکستان به آخرین پناهگاه گروه‌های شرارت و فساد در منطقه تبدیل شده و از تمام گروه‌هایی حمایت می‌کند که به دستور این کشور در برابر سرزمین و نظام خود، به امید دستیابی به پول و مقام، دست به جنگ و مقابله می‌زنند. اکنون بیش از هر زمان دیگر ضرورت شدید احساس می‌شود که رژیم نظامی پاکستان این واقعیت‌های حساس را درک کند، سیاستی واقعی و صادقانه در پیش گیرد و با مردم خود از صمیم قلب سخن بگوید و حقیقت را پنهان نکند که این رژیم دیگر توان حکومت‌داری یک‌جانبه را ندارد و قادر نیست با چالش‌های داخلی خود به‌گونه‌ای موفقانه مقابله کند.