پاکستان از زمان تأسیس خود تا امروز همواره همسایه‌ای نامطلوب برای افغانستان در منطقه بوده است. تاریخ گواه این امر است که هر نوع حکومتی که در افغانستان روی کار آمده پاکستان تنها منافع خود را در نظر گرفته است و هرگاه منافع او با منافع افغانستان در تضاد قرار گرفته، با آن مخالفت نموده و حتی تلاش‌هایی برای سرنگونی حکومت افغانستان انجام داده است.
هنگامی که امارت اسلامی برای دومین بار به قدرت رسید، پاکستان نیز مطابق عادت نادرست خود بار دیگر سیاست خویش را دنبال کرد. زمانی که پاکستان دریافت این‌بار در افغانستان مردم واقعی و دلسوز کشور بر سر کار آمده‌اند و تنها مصالح دین و کشورشان برای آنان اهمیت دارد و هرگز نمی‌خواهند بر سر آن با کسی معامله کنند پس از راه‌های مختلفی علیه امارت اسلامی کار گرفت. تلاش نمود امارت اسلامی را در صحنه بین‌المللی بدنام و آن را به‌عنوان کشوری حامی تروریسم معرفی کند و به همین بهانه، حریم زمینی و هوایی افغانستان را نقض و بر آن حملات متعدد انجام داد که در نتیجه، تأسیسات عامه از بین رفت و شمار بی‌شماری از غیرنظامیان به شهادت رسیدند و این روند تا امروز نیز ادامه دارد.
افغانستان از چهار دهه جنگ بیرون آمده و تازه نفس امنیت و پیشرفت را می‌کشد. به نظر می‌رسد پاکستان می‌خواهد به هر شکل ممکن افغانستان را درگیر جنگ کند. اگر در سیرت رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم ژرف بیندیشیم، می‌توانیم از آن برای شرایط کنونی خود رهنمودهایی به دست آوریم. هنگامی که رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم از مکه به مدینه هجرت کرد و در آنجا مطابق عرف و شرایط آن زمان، دولت جدیدی را برای مسلمانان ایجاد نمود، مسلمانان در آغاز ضعیف بودند و توان مقابله با کسی را نداشتند.
از همین‌رو یهودیان خیبر و منافقان داخل مدینه که همواره در برابر دولت نبوی توطئه می‌تراشیدند و موانع ایجاد می‌نمودند، مسلمانان با آن‌ها وارد جنگ نمی‌شدند بلکه از صبر و بردباری کار می‌گرفتند. در این مدت تلاش می‌کردند پایه‌های دولت نبوی را استحکام بخشند و چالش‌های مختلف فراروی آن را به‌تدریج از میان بردارند. از این سیاست دولت نبوی می‌توانیم درس بگیریم که افغانستان از چندین دهه جنگ تازه بیرون آمده است.
امارت اسلامی در شرایط کنونی می‌خواهد در عرصه‌های اقتصادی، نظامی و سایر زمینه‌ها پیشرفت کند. در چنین شرایطی ما باید از تحمل، بردباری و صبر استراتژیک کار بگیریم. افغان‌ها مردمی احساساتی‌اند و گاهی نمی‌توانند بر عواطف خود مسلط شوند اما در چنین شرایطی، ترجیح‌دادن صلح بر جنگ بهتر است. الله تعالی به رهبران ما توفیق دهد که در هر شرایطی تصمیم‌های مدبرانه و سنجیده اتخاذ کنند.