علمای کرام ستونهای امت و جانشینان پیامبراناند؛ آنان برای امت همچون روح و قلباند و امتی که از علما تهی شود همچون جسدی بیروح است، منزلت علما بسیار والا است؛ آنان دین خدا را به مردم میرسانند، جوانان امت را بیدار میسازند، به نیکی فرمان میدهند و از بدی بازمیدارند، نظامهای دینی و اجتماعی را برپا میکنند و راه رستگاری دنیا و آخرت را به مؤمنان مینمایانند.
علمای کرام رهبران معنوی و روحانی امتاند، بر جایگاه پیامبران نشستهاند و وظایف آنان را انجام میدهند، ما مأمور به اطاعت، احترام و تکریم ایشان هستیم، و بیادبی معمولی در برابر آنان ولو در حد سخنی سبک یا رفتار کوچک گناهی بزرگ شمرده میشود.
همچنین کشتن مسلمان عادی پس از کفر و شرک؛ از بزرگترین گناهان است، الله متعال میفرماید:
﴿وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِيمًا﴾ [النساء: ۹۳]
ترجمه: «هر کس مؤمنی را از روی عمد بکشد، سزای او دوزخ است، که جاودانه در آن خواهد بود؛ الله بر او غضب کرده و لعنتش نموده و برایش عذابی بزرگ آماده کرده است».
پس اگر کشتن یک مسلمان عادی چنین گناهی بزرگ دارد؛ پس گناه کشتن رهبران معنوی امت تا چه اندازه بزرگتر خواهد بود؟
امام نووی رحمهالله گفته است:
«قتل العالم من أعظم الكبائر لأنه إطفاء لنور الدين».
(شرح مسلم، ج ۱۶، ص ۴۵)
ترجمه: «کشتن عالم از بزرگترین گناهان است، زیرا این در حقیقت خاموش کردن روشنایی دین است».
الله متعال درباره کسانی که پیامبران و علمای امرکننده به عدالت را میکشند، فرموده است:
﴿إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ﴾ [آل عمران: ۲۱]
ترجمه: «بیگمان کسانی که به آیات الله کفر میورزند، و پیامبران را ناحق میکشند، و کسانی را میکشند که مردم را به عدالت میخوانند؛ آنان را به عذابی دردناک بشارت ده».
همچنین در حدیثی آمده است:
از ابوعبیده بن جراح رضیاللهعنه روایت است که گفت: گفتم: ای رسول خدا! چه کسی در روز قیامت بیشترین عذاب را خواهد داشت؟
فرمود: «رجلٌ قتل نبيّاً أو من أمر بالمعروف ونهى عن المنكر».
ترجمه: «مردی که پیامبری را بکشد یا کسی را که به نیکی امر و از بدی نهی میکرد».
پس کشتن علما گناهی عظیم و سبب عذابی دردناک است.
کشتن یک عالم؛ تنها ریختن خون یک انسان نیست، بلکه از میان بردن میراث نبوت در امت است، در امتهای گذشته هنگامی که بنیاسرائیل پیامبران و علما را میکشتند، الله متعال آنان را خوار، تهیدست و نیازمند ساخت، چنانکه فرموده است:
﴿وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ ۗ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ﴾ [البقرة: ۶۱]
ترجمه: «خواری و بینوایی بر آنان مسلط شد، و به خشم خدا گرفتار آمدند؛ زیرا آنان به آیات خدا کفر میورزیدند و پیامبران را به ناحق میکشتند، آنان نافرمانی کرده و تجاوزگر بودند».
در زمان کنونی، کشتن علما به وظیفهی همیشگی رژیم طاغوتی و نظامی پاکستان مبدل شده است. آنان به ناحق علما را شهید میسازند، زندانی میکنند، اهانت مینمایند، از گفتن حق بازمیدارند، مدارس دینی را ویران و بر مراکز علمی یورش میبرند، این جنایات شرمآور و خشمبرانگیز چنانکه قرآن بیان داشته است؛ سبب ذلت و مسکنت آنان گردیده است.
از بدو تأسیس پاکستان در سال ۱۹۴۷ میلادی، رژیم نظامی آن کشور با علمای برجستهای چون مولانا شبیر احمد عثمانی، مولانا سید ابوالاعلی مودودی، مولانا عطاءالله شاه بخاری، مولانا سید سلیمان ندوی، مولانا ظفر احمد انصاری، مولانا عبدالحمید بدایونی، مولانا ظفر احمد عثمانی و جمع بزرگی از علمای دیوبند درگیر شده است.
این علما برای اجرای احکام دین و جلوگیری از ظلم به پا خاستند؛ رژیم نظامی پاکستان به مقابله شدید با آنان پرداخت، شماری را زندانی، شماری را نظر بند قرار داد و گروهی را محکوم به اعدام نمود. در سال ۱۹۷۱ میلادی، زمانی که ارتش پاکستان مسلمانان بنگلادیش را قتلعام کرد در میان قربانیان، شمار زیادی از علما، اندیشمندان و نویسندگان نیز به شهادت رسیدند.
بسیاری از علمای دیگر نیز به گونهای مرموز به دست رژیم نظامی پاکستان شهید شدند؛ از جمله: مفتی نظامالدین شامزی، غازی عبدالرشید، شیخ حسن جان شهید، شیخ عبدالغنی، شیخ نصیبخان و دیگران، در سال ۲۰۰۷ میلادی، حملهی این رژیم خونخوار بر مسجد لال و جامعه حفصه، که صدها عالم، طالب علم، حافظ و حافظه را به شهادت رساند، هنوز در خاطرهی جهان اسلام باقی است.
اکنون نیز رژیم نظامی پاکستان در جنگ با افغانستان با واکنش تند علمای داخلی و بینالمللی روبهرو شده است؛ جنایات وی علما را به قیام واداشته و برخی را به مبارزهی مسلحانه بر ضد آن کشانیده است.
در پایان باید گفت: شهادت علما بزرگترین جنایت و فجیعترین ظلم است، و این رژیم دجالی همواره در چنین جنایتهایی دست داشته و بدان خو کرده است.
