پاکستان بر لبۀ پرتگاه! بخش دهم

دهمین دلیل سقوط حکومت پاکستان را می‌توان در فساد گسترده مالی و اداری رژیم نظامی این کشور مشاهده نمود.

یک سروی ملی در باره فساد در پاکستان ثابت نموده است که نزدیک به ۴۶ درصد مردم مجبور شده‌اند حتی برای امور قانونی نیز به کارمندان دولت رشوه بپردازند. همچنین پاکستان در فهرست سازمان شفافیت بین‌الملل (Transparency International) همچنان در رتبه ۱۳۵ قرار دارد. این به معنای آن است که رژیم نظامی پاکستان در فساد گسترده غوطه‌ور می‌باشد.

این موضوع زمانی آشکارتر شد که یکی از اعضای برجسته و قدرت‌مند رژیم نظامی پاکستان، فیض حمید، به اتهام فساد و سوءاستفاده از قدرت به زندان محکوم شد. فیض حمید رییس سازمان استخبارات فوج پاکستان بود. از این پرونده مشخص می‌شود که رژیم نظامی پاکستان از سطح فرماندهان ارشد تا سطوح پایین‌تر در فساد دست دارند.

علاوه بر این، در سه یا چهار سال گذشته شمار زیادی از جنرال‌ها و افسران پاکستانی به اتهام فساد یا تقاعد شده‌ یا منفک گردیده‌اند. در گزارش لوی سارنوال پاکستان (AGP) در بخش فوج، در مدت کوتاهی حدود ۲۵ میلیارد روپیه بی‌نظمی مالی ثبت شده است. این بدان معناست که همین مبالغ حیف و میل شده‌اند.

صندوق بین‌المللی پول (IMF) نیز به طور متناوب گزارش می‌دهد که رژیم نظامی پاکستان در فساد مالی گسترده‌ای درگیر است. اگرچه پیش از این، دولت پاکستان – به ویژه در بخش پولیس – فساد گسترده‌ای داشت و همچنین برخی از جنرال‌های میان‌رتبه‌ی فوج نیز در فساد دست داشتند، اما پرونده فیض حمید نشان داد که اکنون حتی مقامات بلندپایه رژیم نظامی پاکستان نیز در فساد غرق هستند.

فساد رژیم نظامی پاکستان به جایی رسیده که حتی احزاب سیاسی نیز از فساد گسترده آنها به تنگ آمده‌اند. فساد اداری رژیم نظامی پاکستان به حدی گسترش یافته که عمران خان را به زندان انداخت و شهباز شریف را به نخست‌وزیری برگزید.

همچنین، همه مردم پاکستان می‌دانند که عاصم منیر با سوءاستفاده از قدرت، دوره حکمرانی خود را به طور غیرقانونی تمدید می‌کند و همچنین اختیارات ستره محکمه کشور را به شکل غیرقانونی محدود می‌سازد.

فساد در پاکستان به وضعیت خطرناکی رسیده که اکنون فوج و دولت غیرنظامی هماهنگ با یکدیگر مرتکب فساد می‌شوند و در فساد مالی و اداری به همدیگر کمک می‌کنند.

تاریخ ثابت کرده است که هیچ حکومتی با ستم و فساد پایدار نمی‌ماند؛ سقوط آن حتمی است. نمونه بارز آن، جمهوری سقوط‌کرده افغانستان است که ۴۲ ابرقدرت جهان تمام تلاش مالی و نظامی خود را برای نجات آن از سقوط به کار بردند اما ناکام ماندند. رژیم نظامی پاکستان که فساد در آن اکنون به عادت و فرهنگ تبدیل شده، قطعاً سقوط خواهد کرد.